EUROPA WORSTELT dagelijks om het dreigende einde van de euro te voorkomen. De macro distorsies in de reële economie als gevolg van monetaire excessen en het herstel daarvan worden steeds zichtbaarder. Tekorten en schulden van overheden en private sectoren zijn gefinancierd met macro-ontsparingen van pensioenpremies en spaargelden bij banken in combinatie met securisaties, dat wil zeggen monetisatie van bankactiva. Macro-ontsparingen ad mega-biljoenen doen de geldhoeveelheid buiten-proportioneel toenemen zonder een navenante reële productie/diensten groei daartegenover. Aldus ontstaat een fatale scheefgroei tussen de monetaire en reële economie met aantoonbare distorsies als gevolg. Oversalariëring en onrealistische pensioenen, opgeblazen financiële activa, nu dan wel later weggesaneerd met kortingen, meer belastingen, verlies van werk, afschrijvingen en directe schuld-kwijtscheldingen. Massa werkloosheid en kapitaalsvernietiging, beide zijn noodzakelijk om de scheefgroei te herstellen. Het wederom in evenwicht brengen van de excessieve monetaire sfeer met de dynamiek van goederen- en dienstensectoren en de premie afhankelijke sociale en medische sectoren heeft daardoor een sterk contractieve werking. Evenwicht komt terug, doch pas op de lange duur en op een veel lager niveau van primaire en secundaire loongrenzen en lagere welvaartsniveau’s. De noordelijke europeriferie saneert met discipline en tegenzin, de zuidperiferie gaat tot op het beenmerg en het ‘succes’ moet nog blijken. De monetaire scheefgroei is af te lezen aan de functies van het geld. De functies zijn: ruilmiddel, waarderingsmiddel voor koopkracht/inflatie, spaarmiddel, individueel zowel als collectief, pensioenfondsen en de tegenpool, de speculatieve functies, de investeringen en beleggingen. De ruilmiddelfunctie ondergaat de aanpassingen in zowel de primaire beloningen als de secundaire pensioenen met herhaalde koopkrachtkortingen. De spaar-en investeringsfuncties zijn disfunctioneel met bijvoorbeeld hoge overheidsobligatie-renten die contrair werken ten opzichte van overheidssaneringen. Spaargeld vangt bijkans geen rente meer, terwijl de inflatie de spaargeldwaarden continue in waarde doet afkavelen, derhalve een reële achteruitgang. Centrale banken zetten de geldkranen open tegen praktisch nul-renten om de disfunctionele financiële markten in beweging te krijgen. De ruilfunctie fungeert nog, echter tegen een steeds lagere koopkracht. Vergelijk de noordelijke europeriferie met de zuidelijk en deze conclusie blijft overeind: later ingrijpen is pijnlijker, zo niet onmogelijk, vide de distorsie/correctie afslachting in de regio zuid.

Curaçao staat onder curatele. De Curaçaose minister-president commentarieerde dat de maatregelen twintig jaar geleden hadden moeten worden genomen. De minpres heeft gelijk. Na de Shell-periode implodeerde de sociale sector: criminaliteit, werkgelegenheid, de overheid ving het op met te veel ambtenaren. Nederland stond erbij en keek ernaar. De noodkreet destijds voor hulp van minister-president Pourier galmt nog immer na, er is nimmer adequaat op gereageerd. Curaçao met mensonwaardige en niet-Koninkrijk’s conforme marginalisatie niveaus, woonwijken waar politici niet durven komen . De curatele is terecht, dat zonder meer, doch twintig jaar te laat. Nederlands belastinggeld gaat nog steeds naar Griekenland, maar Curaçao heeft naast de kwijtschelding 10-10-10, ook nog steeds budgettaire hulp nodig. Aruba’s financiën bevinden zich reeds jaren in de vicieuze cirkel van onbetaalbare/toenemende aflossingen en renten met zichtbare detoriaties in de pensioensystemen. Nederland reageert op deze financiële detoriaties om politieke redenen nog steeds coulant. De Waarborgfunctie van het Statuut wordt aldus gedegradeerd tot een post-mortem artikel.

ROB HENRIQUEZ

Aruba