Hieronder een ingekorte versie van het welkomstwoord, dat Stanley Brown uitsprak bij de presentatie van ‘Hot Brazilian Wax en Het Requiem van Arthur Booi’ van Eric de Brabander, waarvan gisteren een foto op de voorpagina van de Amigoe verscheen.

IEDEREEN HEEFT een soort haat-liefde-verhouding met zijn tandarts, dus toen Eric de Brabander, tandarts, mij vroeg om zijn nieuwe boek te introduceren dacht ik meteen: eindelijk zoete wraak voor al die pijnlijke momenten in tandartsenstoelen doorgebracht. Ik was dan ook van plan dit boek namens jullie, die ook een tandartsenfobie hebben, helemaal de grond in te boren uit wraak voor alle zogenaamde pijnloze boringen die ik heb ondergaan en het begon goed. Meteen een rotte kies. De dubbele titel Hot Brazilian Wax en Het Requiem van Arthur Booi deugt van geen kanten. De laatste titel met de toepasselijke interessante cover van het boek dekt meer dan genoeg de lading. Wie door de titel Hot Brazilian Wax een zinderende ode aan de sexgodin Aphrodite of dichter bij huis aan Erzulie en kama sutra-toestanden zou verwachten komt bedrogen uit. Bij Curaçaose schrijvers is seks nog steeds een groot taboe en de Brazilian Wax-episode is dan ook in het boek meer een pijnlijke herinnering dan een seksuele orgie. Zelfs het huwelijks bedrog van Estelle, de echtgenote van Arthur, de hoofdfiguur in het boek, is vermoedelijk en wordt zoals in oude films met nietszeggende beelden verdoezeld door een echtgenote, die na door de lezer verondersteld overspel zich met haar ondergoed nog aan in de keuken heftig staat te wassen voordat ze in bed stapt bij haar slapende nooit iets vermoedende echtgenoot. Dus met een grote zwarte stift trok ik met genoegen de eerste tand en schrapte Brazilian Wax uit de titel als een nutteloze marketing gimmick, die de lading niet dekt.

Het is een spannend boek dat je in één ruk uitleest, dat misschien nog hier en daar gepolijst moet worden zoals aan het eind dat maar niet wil komen. Met een ongebreidelde fantasie zonder zijn geloofwaardigheid te verliezen sleept Eric je chronologisch en op herkenbare plaatsen van het ene avontuur van Arthur naar het andere, zodat je op het laatst niet meer weet wat misschien autobiografisch is of wat gefantaseerd en waar het toeval een soms te grote rol speelt.

Zoals schilders in bepaalde periodes van hun leven onder invloed van grote meesters staan, is in dit boek zoals bij vele Latijns-Amerikaanse en Caribische schrijvers duidelijk de invloed merkbaar van Gabriel García Márquez. Klonten aarde vallen knallend uit de mond van een patiënt, vlinders vliegen door scheepsgangen achterna gezeten door kakkerlakken, kolibries vliegen midden in de nacht om lampen en pikken ogen uit, chuchubis met een zwart kapje voor hun oog bezoeken doden, blauwe landkrabben kruipen uit een dode mond en de warawara, opgeroepen door een voodoo-ritueel, zorgt uiteindelijk voor een gruwelijk einde van de hoofdfiguur.

Het is dan ook een boek waarbij ik u alvast waarschuw voor schokkende beelden en dat u niet moet lezen als u alleen thuis bent en van dieren houdt en religieus bent en in gebedsgenezers, handopleggers en voodoo gelooft. Om in de sfeer van het boek te blijven zal Annemarie voor gelovigen, die straks het boek kopen, nadat ze alle door het boek opgeroepen boze geesten weggejaagd heeft, dan ook ter bescherming van de boze geesten die het boek bij lezen misschien bij u thuis kan oproepen gratis een tapu-kontra-afweermiddel geven uit haar uit Suriname meegenomen Pimba Doti van witte klei, die door Surinaamse marrons wordt gebruikt om zich voor boze geesten onzichtbaar te maken. Het hele boek ademt verder het gevecht uit van de cultuur en het structurele minderwaardigheidscomplex van de Afro-Curaçaoënaar tegen de cultuur en het structurele meerwaardigheidscomplex van de Makamba.

Dit allemaal verwerkt tot een cocktail, waarbij waanzin en een enkele politieke gevolgtrekking helpen om de smaak te bepalen waarbij aan het eind de waanzin het wint. Eric heeft ook goed beeldend weergegeven de persoonlijke strijd van de teruggekomen intellectuele Curaçaoënaar naar zijn geboorte-eiland, de zogenaamde makamba pretu binnen onze navelkijkende ongeschoolde gemeenschap waar hij van vervreemd is.

De les die ik uit dit boek heb geleerd is dat iedereen die in kwakzalvers, horoscoop, alternatieve geneesmiddelen, godsdiensten gelooft, zoals de grote meerderheid op Curaçao, een willoze stemmer is die gekocht en gemanipuleerd kan worden door haarlemmerolie beloftes en wannabee profeten, die beweren een directe internetverbinding te hebben met de god uit de bijbel. Immers hij/zij gelooft en denkt niet. Het is dan ook niet voor niets dat op onze scholen en binnen onze maatschappij de mens niet wordt gestimuleerd om te denken. Dit boek doet het wel in zijn talloze dialogen zoals waar Arthur, de hoofdpersoon uit het boek, zegt dat hij een hekel heeft aan elk mens die zijn autoriteit uitstrekt voorbij de grenzen van zijn zintuiglijke waarnemingsvermogen. Daarom Masha Danki Eric de Brabander.

STANLEY BROWN

Curaçao