Home Ñapa Ñapa ‘Bloemhof ademt magie en bezieling’
‘Bloemhof ademt magie en bezieling’ PDF Afdrukken E-mail
zaterdag, 16 februari 2013 00:00

Tekst Marja Berk en foto’s: Ken Wong Op een bijna onzichtbare plaats, aan het begin van de Santa Rosaweg, staat een landhuis met een bijzondere geschiedenis. Het is een van de kleinere plantagehuizen, maar de plantage zelf beslaat maar liefst zeven hectare. Landhuis Bloemhof, een verborgen parel. De exacte bouwdatum is niet bekend, maar vermoed wordt dat het landhuis rond 1735 werd gebouwd. De laatste bewoonster, May Henriquez, was een getalenteerd schilderes, beeldhouwster en schrijfster en verbond haar kunstziel voor altijd aan deze magische plek.

Diverse theaterstukken werden door haar vertaald in het Papiaments en op haar initiatief ontpopte het sfeervolle landhuis zich in de loop der jaren als ontmoetingsplaats voor kunstliefhebbers op elk gebied. Het was haar droom de cultuur en kunst levend te houden. In haar voormalige studio heerst nog steeds een bijzondere sfeer. Alles is gelaten zoals het was. Er staan beelden, er hangen schilderijen aan de wanden. May Henriquez is bijna tastbaar aanwezig.

Na haar overlijden werd Landhuis Bloemhof een hommage aan deze kunstenares en zelfs haar boekencollectie werd ondergebracht in de bibliotheek. Er wordt met zorg over gewaakt en de diversiteit van de collectie vertaalt zich in de aanwezigheid van boeken met Joodse sprookjes en de sprookjes van Grimm, tot de aanwezigheid van Jip & Janneke.

Haar dochters en kleindochter zorgden ervoor dat de droom van May Henriquez werd gecontinueerd, hetgeen vorig jaar resulteerde in de viering van het tienjarig bestaan van de galerie. Bij een wandeling over het terrein blijkt kunst geïntegreerd te zijn in de cultuur en natuur van het landhuis. Het gaat uitstekend samen.

Een gesprek met manager Duncan Campbell levert uiteraard nog meer informatie op. Geboren en getogen op Curaçao gaf hij zijn bankiersbestaan op om te doen wat hij het leukste vond: zich bezighouden met kunst. Hij voelt zich op zijn plek en loopt enthousiast door het landhuis. Ongeduldig bijna. Er is ook zoveel te zien en te vertellen. Behalve de vele andere exposities die er worden gehouden, begint elk nieuw jaar met een openingsexpositie, waarbij leerlingen van de kunstdocenten hun werk tentoonstellen. Dit keer zijn de cursisten van Ria Houwen aan de beurt om te laten zien wat zij hen heeft bijgebracht. “Deze expositie gaat over de verschillende technieken die zij hebben geleerd van Houwen. Kijk maar, je ziet veel mixed media”, zegt Campbell. Ria Houwen is één van de kunstenaars die verbonden zijn aan Landhuis Bloemhof, waar vele kunstworkshops worden georganiseerd. Rainy Prins-Marchena is verantwoordelijk voor de coördinatie van deze workshops en doet er alles aan om de planning zo goed mogelijk te laten verlopen. Welke workshops worden er in het landhuis gegeven? “Wel”, zegt Campbell, “dat zijn er vele, maar we wisselen per jaar en per seizoen de onderwerpen.” Voor dit jaar staat onder meer ‘Olieverf voor beginners’ op het programma. Deze cursus wordt gedoceerd door Carlos Blaaker. Blaakers schilderijen vormen een ode aan de schoonheid van het leven van alledag die op een bijzondere eigen wijze aan het doek wordt toevertrouwd.

Het moet gezegd: het zijn niet de minsten die in het landhuis ‘voor de klas’ staan. Campbell: “Zo geven Hanneke Floor, Marcel van Duijneveldt en Serena Israël hier ook les, om er maar eens een paar te noemen. Van Duijneveldt is een surrealistisch schilder en laat zich inspireren door wolken, lucht en eindeloze ruimte. Dat is het eerste dat je raakt als je kijkt naar zijn schilderijen. Hij vertaalt zijn omgeving naar een surrealistische wereld. De hemel en haar wolken, de aarde en haar wortels, de schilder en zijn kwast. Hij speelt met perspectief in een eindeloze ruimte.

Serena Israël, bekend van haar prachtige chichi’s, leert hoe te aquareleren en is - hoe kan het anders - gespecialiseerd in ‘plaster sculptures’. Dit jaar geeft zij de cursus Action Painting, het schilderen van de mens in beweging. En dan hebben we natuurlijk nog Maria Muller. Zij was bijzonder ambtenaar van de burgerlijke stand en sloot vele huwelijken. Door haar betrokkenheid bij de cultuur van het eiland, kan zij prachtig vertellen over achterliggende normen en waarden.” Milushka Birge, eveneens verbonden aan Bloemhof, is een theater- en filmdier dat zich enorm inzet om jongeren hun talenten te laten ontdekken. Onder haar leiding staat dit jaar de workshop Theater Schrijven op de planning. Babette de Waele onderscheidt zich weer door Painting by Observation. “Dan gaat het er niet om wat je ziet, maar wat je voelt bij wat je ziet”, licht Campbell toe. Het is weer een andere benadering.

Het zijn stuk voor stuk bijzondere mensen met passie voor hun specialiteit. Margo Nelissen maakt sieraden van ‘silver clay’ en brengt deze techniek graag over op haar pupillen, terwijl Hanneke Floor les geeft in ‘Outdoor Watercolor’. Er is genoeg te doen en te beleven. Er staat zelfs een workshop Kunstgeschiedenis op het programma. Er is voor elk wat wils dus, maar ook met de al dan niet aanwezige ervaring wordt rekening gehouden. “We verwelkomen niet alleen beginners, maar ook voor gevorderden zijn er veel mogelijkheden de kunde nog verder uit te breiden. “De serene rust die Landhuis Bloemhof in eerste instantie uitstraalt blijkt, door de vele activiteiten die er plaatsvinden, slechts schijn. Het gaat niet alleen om boetseren, het maken van sieraden en het beheersen van de schilderskwast. Ook het opspannen van een doek schijnt een kunst te zijn, die op deze plek kan worden geleerd. “Dat doet Dominique Ebbeng. Zij leert ook groot te schilderen. Bij Ebbeng geen gepriegel maar ruimtelijk werken”, verduidelijkt Campbell. De workshops duren vier tot zes weken en starten in verschillende perioden. “We beginnen na de feestdagen altijd met een openingsexpositie. Daarna worden de workshops in diverse maanden gestart en in de zomervakantie staan we natuurlijk stil.”

Veel cursisten keren jaarlijks terug. Zelf kreeg Campbell les van Ria Houwen. “Je kunt hier op een rustige manier creatief bezig zijn. Thuis ging dat niet goed. Hier heb je een permanent inspirerende plek. Thuis moet je telkens alles opzetten, dat ging wel eens ten koste van mijn creatieve oprisping.”

Campbell merkt op dat hij altijd op zoek is naar nieuwe modellen. “Dat kan voor portretschilderen zijn, maar ook voor een naakt dat geschilderd wordt. We zoeken ook vaak naar lichaamsdelen. Wel graag vast aan een lichaam”, lacht hij. De plek waar de workshops worden gegeven, bestaat uit één ruimte, maar door de zorgvuldige coördinatie van Rayni Prins-Marchena loopt niets elkaar in de weg. En dat mag, gezien de vele activiteiten, een wonder heten.

Alhoewel de nadruk op de workshops wordt gelegd, biedt de plantage nog veel andere mogelijkheden. Er worden concerten gehouden en er is zelfs een leuk park met gratis Wifi waar de jeugd het nuttige met het aangename kan verenigen. Iets verderop staat tussen de bomen een oude, kleurig beschilderde Volkswagenbus. “Die is niet aangekocht hoor, hij werd bijna weggegooid. De bus staat hier op een mooi plekje en het is een echte blikvanger. Afgezien van het bekijken van de kunst die wordt tentoongesteld, kan je heerlijk wandelen en picknicken. Onze mondi leent zich daar uitstekend voor. We hebben daar speciaal paden voor aangelegd en onderweg zijn mooie kunstwerken te bewonderen.” Een van de paden leidt naar een oorspronkelijke, tien meter diepe, waterput. De bron is verbonden met het kleine kunukuhuisje ernaast en in het huisje staan twee oude baden. Het water in de put weerkaatst de zon en de stilte is oorverdovend. Die plek, midden in het bos, veroorzaakt een mysterieuze sfeer. “Het kunukuhuisje was het badhuis van de oorspronkelijke bewoners. De baden werden gevuld met putwater door een verbinding en zijn nog in originele staat”, vertelt Campbell. Je waant je in lang vervlogen tijden.

Tijdens de wandeling wordt tussen de bomen een open werkplaats aangetroffen. Het is de werkplek van beeldhouwster Hortence Brouwn. Met een doek om haar hoofd zwoegt zij aan één van haar sculpturen. “Workshops geven doe ik niet meer, dat heb ik in het verleden wel gedaan. Nu werk ik hier aan mijn beelden”, vertelt ze. Ze wijst op haar nieuwste creatie. “Deze steen komt van de Tafelberg. Ik vind dit materiaal zo mooi. Het heeft veel kleuren en dus vele gezichten.” Maar marmer uit Italië ontkomt ook niet aan de scheppende handen van Brouwn. Beitels, slijpers, moker en diamantzaag: zij zorgen voor de voltooiing van haar prachtige werken.

Alsof het nog niet genoeg is, wijst Duncan Campbell een plek in het bos aan waar de Cathedral of Thorns, een bijzonder project van beeldend kunstenaar Herman van Bergen, zal verrijzen.

“De Cathedral of Thorns is eigenlijk een doolhof”, verduidelijkt Campbell. De kathedraal van 20 bij 20 meter en vervaardigd van doornen van de wabi, wordt gebouwd in de vorm van het hoofd van een Indiaan, als verwijzing naar de geschiedenis van Curaçao. De schapen van de buurman van Van Bergen in Jan Doret dragen op een bijzondere wijze hun steentje bij. De blaadjes die aan de doorntakken groeien worden door hen opgegeten. De doornen laten zij netjes zitten. Die worden de volgende dag van de kale takken verwijderd en verzameld om tot bouwsteen voor de kathedraal te worden omgetoverd. Van Bergen werd bij het ontwerpen geïnspireerd door verschillende filosofische werken.

Een bezoek aan Landhuis Bloemhof mag eigenlijk geen bezoek genoemd worden. Het is een bijzondere en leerzame reis door een wondere wereld, die bol staat van kunst en cultuur. Voor wie gewoon wil genieten van serene rust in een wonderlijke mondi of van kunst in zijn algemeenheid, is uiteraard bijzonder welkom. Voor wie geïnteresseerd is in het volgen van een workshop kan informatie vinden op de website van het landhuis: www.bloemhof.an.

Naar inspiratie hoef je niet te zoeken. Die is overal aanwezig bij het veelzijdige Bloemhof.