Ruim vijf jaar geleden besloot ik om nooit meer te vliegen. Ik was die ellende zat, want het ongemak is niet te overzien. Toch moest ik er, ondanks een zwak ruggetje, vorig jaar aan geloven, omdat de tweeling nog één keer naar Orlando wilde gaan. Een soort afscheid van de kinderjaren, omdat we daar vaak naar toe waren geweest. Dat heb ik geweten, want de reis met American Airlines verliep weer dramatisch en daar heb ik toen uitgebreid in een column over bericht. Air Tragico noemde ik dat, Amerikaans leed. Ik wist toen heel zeker, nooit meer vliegen.

Dat vrouw en kinderen de komende grote vakantie naar Nederland zouden gaan, was uitgebreid besproken en ze hadden er vrede mee dat ik lekker op Aruba zou blijven. Ook al bleven ze zo’n zes weken van huis, ik zou de tijd op mijn eiland best wel in mijn eentje doorkomen en kocht voor alle zekerheid een videocamera om aan te sluiten in mijn studio. Met het downloaden van een App (geen idee wat dat was) in de telefoon of iPod van de kids, konden ze waar ook ter wereld dag en nacht zien of ik nog in leven was. Dat wonderding was te betalen, voor 80 dollar bleef ik dan in de picture. En zou ik me binnen 48 uur niet bewegen, dan was er stront aan de knikker en was ik of dood of had hulp nodig. Ook weer opgelost dus. Maar het pakte wat anders uit, want mijn zoon had opeens een hotel in het Spaanse Valencia gekocht en nodigde mijn familie uit om daar een dag of tien naar toe te komen. Een leuk idee dat binnen hun zes weken Nederland vakantie was ingepland, waar ik ook vrede mee had. Tot mijn zoon vond dat ik ook moest komen. Daar had ik geen trek in, want ik dacht met afgrijzen aan de krappe vliegtuigstoeltjes die mij toch al gammele rug zouden radbraken, met daaraan toegevoegd die vreselijke jengelende kinderen om je heen waar ik een bloedhekel aan heb. Maar dat loste hij op door 6000 florin over te maken zodat ik business class kon reizen. Dus al met al ging ik toch dan maar naar Nederland. Niet voor de volle zes weken, maar voor twaalf dagen, waarvan acht dagen Valencia. Ik boekte bij KLM en wilde ook mijn stoel reserveren. Dat was altijd volkomen normaal, want gedurende mijn rijke tijd vloog ik altijd BC, want dat kon toch van de belasting worden afgeschreven. Mijn voorkeur was altijd 2A, aan het raam en voorin met niet meer dan acht personen. Heel luxe en rustig allemaal, zodat ik die tien uur slapend in een ruime stoel kon doorkomen. Maar toen schrok ik me het lazarus, want je kon opeens geen stoel meer reserveren. Je mocht je voorkeur laten weten, raam of gangpad en dan zou KLM wel beslissen waar ze je zouden neerpoten. Dat kon dus ook in het tweede gedeelte van BC zijn, waar rijen van drie stoelen zijn geplaatst en met een beetje pech zit je daar in het midden tussen twee foute bijgogems. Maar ik had al betaald en kon niet meer terug, want veranderen of afzeggen kost opeens 800 dollar. ‘Tuig van de riggel’ noemden we dat in Nederland, oplichters die ondanks 6000 florin voor een ticket grof maling aan je hebben.

Dus weer leed met dat vliegen, want de service van KLM blijkt nu ook een schandaal en van het niveau van American Airlines en ik blijf een stomme trut dat ik me toch weer door dat stelletje ongeregeld heb laten belazeren.