Het was me bijna ontgaan. Nog steeds heb ik geen idee hoe dat kon gebeuren, maar gelukkig bewaar ik de Amigoe ruim een week en blader ze dan voor alle zekerheid nog een keertje door. En ik wist niet wat ik las. 121 tenten voor rond de 4000 florin per stuk, zijnde hallo, lees goed, 484.000 florin. En dat voor tenten die nog geen 2000 florin per stuk mogen kosten en dan ook nog niet eens voldoen aan de opdracht, want de kleuren klopten niet. Ja, aan mijn hoela Otmar, voorbedachte rade. Hoe dom kunnen mensen zijn om hier in te trappen? Oliedom blijkbaar, want ik hoorde nergens een woord van protest. En dan weet ik het zeker, want als een firma zo makkelijk mag sjoemelen zonder daarop te worden aangesproken, dan worden we belazerd en bestolen. Maar door wie? Want er zijn naar mijn idee ergens onderweg heel wat teveel betaalde centjes aan de foute strijkstok blijven hangen. En dan doet het gemis van een goeie oppositie zich toch weer pijnlijk voelen. Want die moet in zo’n geval een speurneus inschakelen om eventuele diefstal bloot te leggen. Maar geen enkele actie, geen woord, zelfs geen zuchtje. Op die manier krijgen de regeerders een vrijbrief om keer op keer wartaal in hun voordeel te kunnen uitkramen en meer dan merkwaardige transacties te plegen.

Nou vraag ik me af waarom die tenten voor bijna een half miljoen florin sowieso nodig zijn. Als je de burgers hun gang laat gang, zetten ze zelf een afdakje op of bedienen zich van een kleurige paraplu. Hoe dan ook, het is opnieuw een hoop geld verspillen dat Aruba niet in kas heeft en dat bovenop de toch al torenhoge schuldenlast moet worden bij geschreven. En Otmar Oduber loopt samen met Benny Sevinger ver aan kop als het om verspilling van belastinggelden gaat. Want wat heeft Aruba teruggekregen van dat half miljoen dat Oduber in een of ander modeproject heeft gepompt. Ik dacht niet dat het een extra toerist heeft opgeleverd. En dat jaarlijkse onzinnige filmfestival, enkel en alleen bedoeld om de regeerders ook een keer over de rode loper te laten lopen. Gaat ook elke keer een half miljoen in zitten met als opbrengst anderhalve toerist en een paardenkop. En nu heeft hij de verliezers - niet eens de winnaars - van de Amerikaanse Super Bowl gratis vliegen en verblijf aangeboden. Kost ook een grijpstuiver en levert opnieuw geen extra toerist op. De lijst van Otmars verspilling van belastinggelden neemt meer ruimte in dan deze column lang is en ik vraag me soms dan ook af of zijn primaire taak bestaat uit het bedenken van peperdure en nutteloze projecten.

Om mijn lezers niet met herhalingen te vervelen, laten we het 25 miljoen kostende trammetje van Sevinger deze keer maar ff buiten beschouwing. Dat komt de volgende keer wel weer aan de beurt, als hij samen met Mike Eman trots naast de rails staat. Het plaatje van de rechte rails hebben we al gehad, nu wachten we op het plaatje van de twee mannen naast de bochten.

Een paar apart, Otmar en Benny, zoals Johnnie en Rijk, waarbij de tranen je over de wangen lopen. Maar helaas niet van het lachen met onze O/B. Al raken onze tranen van verdriet zo langzamerhand een beetje op, want al het leed dat ze oproepen, is meer dan een normaal mens in zo’n korte tijd kan verdragen.