“Zet die Dowers stante pede uit de regering en de rest van zijn makkers er meteen achteraan.” Hij was woedend en wilde dat ook laten weten. Zo te zien een leeftijd- en landgenoot van me, samen met zijn vrouw die nog probeerde een verzoenend gebaar te maken. Maar dat was tevergeefs en ze gingen zitten op de twee stoelen die altijd klaar staan om mijn bezoek te ontvangen. “Ja deze softie is bezig om Aruba onder de voet te laten lopen door allerhande schuim, schorem, viezeriken, boeven en ander tuig.” Zo, dat was er uit en hij nam even pauze om op adem te komen. Een man naar mijn hart, want ik deel zijn mening over onze minister van Justitie die durfde te stellen dat de misdaad op Aruba best nog wel mee viel en het daarom geen prioriteit had. “Lieve mensen, kopje koffie dan maar?” Want ik rook een onderwerp en heb de mensen lief die me dat aan komen dragen en dat is me dan altijd wel een consumptie waard. “Ik heb die man nog nooit op iets verstandigs kunnen betrappen en nou flikt ie dit en roept: de misdaad valt wel mee op Aruba en we moeten meer aan de preventie werken en nazorg van de misdadigers. Wat een eikel zeg, lijkt wel of ik die softies uit Nederland hoor praten. Man ik ben helemaal niet op Wilders, maar kijk wat daar gebeurt, die Polen, de goeie niet te na gesproken, zijn in Nederland de grootste ellendelingen op dit moment. De helft zuipt zich het rambam en ze terroriseren hele woonwijken en nou heeft die PVV, ik zal nooit op ze stemmen, maar die hebben dus een meldpunt opgezet waar mensen hun beklag kunnen doen over die Polen die de beest uit hangen. En wat denk je, binnen een week meer dan 17.000 klachten. Kan je zien wat er aan de hand is. Maar..” Hij liet het ‘maar’ even hangen: “Maar nou komen die andere politieke partijen in het geweer en roepen dat dit niet mag. Dat is niet netjes vinden ze, en die hebben nou een meldpunt opgericht waar de Polen hun beklag kunnen doen als ze gediscrimineerd worden. Terwijl ze niet willen ingrijpen om die overlast in te dammen waardoor veel mensen in een hel leven. Hoe vin je die?” Hij liep nu weer een beetje rood aan van agitatie. “Maar effe terug naar die Dowers.”

Hij werd nu onderbroken door zijn vrouw: “Rustig nou maar lieverd, je krijgt zo nog een hartaanval en volgens mij heeft ie niets gezegd over nazorg.” Hij haalde zijn schouders op: “Blijft er nog genoeg over om een hartaanval van te krijgen door wat die gozer uithaalt. Je zou zo’n man toch meteen in een bootje zetten en dan afduwen richting Panama.” Zijn vrouw knikte: ”Ja het wordt wel steeds erger op ons eiland hoor, ze schieten op elkaar alsof het wild west is. De ene dooie na de andere. En het wordt met de dag erger.” De man maakte een gebaar van, ‘nu hoor je het ook eens van een ander.’ “Neem een slok van je koffie, die wordt koud”, probeerde ik een beetje te sussen. “Maar hoeveel dooie moeten er nog vallen voordat zijn ogen open gaan? Die man is gewoon te laf om justitie onder zijn beheer te hebben.” Zijn vrouw knikte en hij zuchtte diep. “Waar hebben we het aan verdiend om ons door deze regering in het graf te laten schieten. Laat ze dan verkassen naar Nederland waar ze thuis horen, dan krijgen we hier eindelijk weer een beetje frisse lucht.”