Vader en zoon waren op het eiland om een huis te kopen en ik zat met ze in mijn maag. Opgedrongen door mijn accountant in Nederland die ondanks dat ik daar al twintig jaar geen stuiver verdien toch elk jaar nog altijd mijn belastingpapieren moet invullen. En dat doet hij gratis. Dus kon ik niet weigeren om dat merkwaardige duo op weg te helpen. Ze stelden zich voor als Johannes senior en Johannes junior en slurpten hoorbaar aan hun koffie dat ik ze op mijn buitenkantoor had aangeboden. Ze leken een beetje op de Dikke en de Dunne, een komisch duo van weleer. “Zullen we dan maar?”, stelde senior voor nadat hij het kopje koffie tot op de laatste druppen had opgedronken. "Zeker weten”, riep junior en propte ik ze in mijn kleine dinky toy op weg naar het eerste adres uit een serie van vijf die ik had aangevraagd. Het eerste huis dat ik liet zien, lag aan de verharde weg met een vraagprijs van 175.000 florin. Ik vond het niets bijzonders, maar het komische duo slaakte vreugdekreetjes. "Das een leuke opstal junior”, riep de dikke. "Zeker weten pa." Ondertussen was pa al bezig met de indeling. "Kijk dan bouwen we een muur en dan leggen we een puik zwembad aan." "Zeker weten”, kraaide de dunne opnieuw, waarna ik ze voor ging naar binnen, want ik was in het bezit van de sleutel. "Goed zo, dit muurtje eruit, dan een open keuken en van de keuken zelf maken we een sauna." En weer klonk ‘zeker weten pa’. Ik kreeg er een beetje de zenuwen van. "Bouwen we achter in de tuin een biljartkamer met logeerkamer, wat mij betreft heb ik het plaatje al rond." Ik knikt en was de dunne voor met ‘zeker weten’. Maar ze wilden toch nog en paar andere huizen zien, ook al riep ik dat die veel duurder waren. Met ‘geen probleem’ en ‘zeker weten’ wurmden ze zich weer in mijn autootje.

Vier huizen later en met veel verbouwingen en zeker weten achter de rug, haalde senior opeens een verfrommeld papiertje uit zijn zak. "Hier nog iets uit de Telegraaf.” En noemde de duurste plek op het eiland. "En maar 145.000”, kraaide hij. Waarna weer ‘zeker weten’ van junior volgde. Senior werd nu een beetje vertrouwelijk en fluisterde: "Kijk we hebben dezelfde boekhouder, dus kan ik je vertellen dat we maar 40.000 euro hebben. Maar met wat afdingen komen we er wel uit hoor." En gingen we op weg naar het adres dat senior me voor hield en kwamen we terecht bij een kapitale villa. "Kijk dat is nou precies wat we zoeken”, stelde senior tevreden vast, wurmde zich uit de auto en belde aan waarna een volslanke sjieke vrouw open deed. "We hebben u gebeld vanuit Nederland voor dit huis", stelde senior aangevuld door junior met ‘zeker weten’. Ze lachte even: "Nee het gaat niet om dit huis hoor, maar ik pak de sleutel en rijd voor u uit." De vrouw stapte nu in haar open Porsche en ik volgde met lood in de schoenen. We kwamen uit bij een klein armoedig huis, geen tuin en buren aan beide kanten, treurnis alom en binnen was het niet veel beter. Maar dat weerhield de dikke niet om meteen met de ‘verbouwing’ te beginnen. Ik kon het niet langer aanhoren en wachtte in de auto waar de vrouw verrukt naar me toe kwam: "Wat een enige mensen.” "Zeker weten”, zei ik. "Ja ik zal ze zelf wel terug brengen naar hun hotel hoor, dank u wel. Ze gaan zeker kopen." Ik reed weg maar kon het niet laten om buiten gehoorafstand gierend van de lach te roepen: "Zeker weten van niet."