In Nederland is de Week tegen de eenzaamheid begonnen, want één op de drie voelt zich daar eenzaam. Die arme stumpers krijgen nu aandacht, hoe weet ik ook niet, maar wie zich op Aruba ook eenzaam voelt, raad ik aan om snel richting moederland te vliegen. Mogelijk staan daar goedwillenden met open armen klaar voor een warm welkom op het vliegveld.

Naar Nederland dus en zeker niet naar Curaçao, want daar dreigt een ware staatsgreep zo hoor ik. De oude regering heeft de meerderheid verloren en moet opstappen, dit is zelfs per decreet uitgevaardigd door de gouverneur. Maar de starre minderheidsgroep weigert dit gebod te aanvaarden en roept dat de gouverneur zich nergens mee moet bemoeien. Ene Wiels van de oude regeringspartij dreigt nu zelfs met geweld, ja we lezen het goed, hij wil met geweld voorkomen dat de oude regeringspartij wordt afgezet. Zo sprak ik telefonisch een bange macamba die zo snel mogelijk het eiland wil verlaten. Want de situatie wordt met de minuut dreigender, omdat Wiels al heeft opgeroepen dat alle benzinepompen moeten worden geblokkeerd. Daarbij wil de oude regering, dus de minderheidsregering, dat de politie naar hen blijft luisteren en dat iedereen die tegen ze is dan maar de bak in moet. Nederland blijft ondertussen ver weg met duidelijke maatregelen. Zoals te doen gebruikelijk en ik had niet anders verwacht.

Wat onze minister-president betreft, mag het daar in Curaçao een bonk ellende blijven, want dan staan we er als Aruba weer wat beter op bij de Nederlandse regeerders. En binnen dat rustige Aruba-licht is de rare 160 graden gedraaide Greg Peterson natuurlijk een wassen neus, al begrijp ik nog steeds niet waarom hij eerst fel tegen en nu fel voor de nieuwe windmolens is. Terwijl de man zich altijd positief inspande voor vogels en ander gedierte en weet dat een aantal vogelsoorten het gaat afleggen tegen die molens, waarbij ook nog eens duidelijk is dat de windmolens tot allerhande kwalen kunnen leiden bij mensen die in de buurt wonen.

Wat ik ook niet begrijp is de felle uithaal van minister Otmar Oduber tegen de opinieschrijver van Amigoe. Gewapend met faxen, mails en wat dies meer zij leek het er sterk op dat hij de schrijver met hel en verdoemenis dreigde. Maar ik hoorde niets meer over een rectificatie en dat zou je in zo’n geval toch wel verwachten. Nu kan het ook zijn dat Oduber lering heeft getrokken uit mijn column waarin ik uitlegde dat een rectificatie altijd in het nadeel is van de ‘beledigde’ partij, omdat het gewraakte schrijfsel dan opnieuw aan de orde komt. Ik geef een wat overtrokken voorbeeld: een journalist schrijft dat minister Jansen klein geschapen is en heeft ‘gefluister in de wind’ vernomen dat een bepaalde dame een groot stuk grond heeft gekregen om haar mond te houden dat zijn capriolen in bed veel te wensen overlaten. Dat bericht wordt smuikend gelezen. Minister Jansen is woedend en wil rectificatie. Zijn advocaat maant de schrijver tot de volgende tekst: “Schrijver heeft geen enkel bewijs dat minister Jansen klein geschapen is en ook geen bewijs dat minister Jansen een dame bevoordeeld heeft om haar mond te houden over zijn beperkte seksuele mogelijkheid. Schrijver neemt bij deze de tekst terug.” Dit is dan de tweede keer dat het onderwerp ‘te klein geschapen’ aan de orde komt, zodat wie het de eerste keer nog niet las, nu ook kan meegenieten. Dus werkt de rectificatie voor Jansen averechts. Waarvan akte heren ministers, waarbij ik voor alle zekerheid even stel dat ik geen idee heb of u wel of niet klein geschapen bent.