“Ik was er al bang voor, want ik had het van meer mensen gehoord en ja hoor, mijn zoon, afgestudeerd in Nederland, heeft op Aruba gesolliciteerd naar een baan bij de overheid en heeft nooit antwoord gekregen. Dat is nou al weer zes maanden geleden. Als je naam ze niet aanstaat, krijg je nergens een voet tussen de deur en ik sta nou niet direct bekend als een AVP-aanhanger. Vandaar dus.”

De man die bij me was aangeschoven, kende ik al van vroeger en voor zover mij bekend was hij een rechtschapen mens. “Ik probeer nu meer ouders te zoeken waarvan de kinderen hetzelfde probleem hebben en dan moeten we maar een rechtszaak beginnen tegen de overheid. Het zal niet veel uitmaken, maar het moet een keer bekend worden.” Hij zuchtte even. “Ze zeggen, maar ja ik heb geen bewijs natuurlijk, al zijn we wel aan het proberen om er achter te komen of het waar is.Maar ze zeggen dat die Dowers een paar mensen in zijn dienst heeft die iedere aanvraag politiek bekijken. En ben je geen friend of family, dan wordt er niet eens gereageerd op je sollicitatie. Dus hebben die kinderen met een verkeerde naam die terug willen en een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan het welzijn van Aruba dus voor joker gestudeerd en moeten ze in Nederland een baan zoeken, wat ook niet meer zo makkelijk is.”

Hij keek me nu even aan en begon te lachen. “Ik hoop voor jou dat je kinderen er nu al rekening mee houden dat ze na hun studie beter kunnen wegblijven. Want die hebben hun naam ook niet mee.” Ik haalde mijn schouders op. “Geen probleem, ze zijn ook niet van plan om na hun studie naar Aruba terug te komen. De ene die nu in Wales studeert, wil proberen naar Oxford University te gaan en de ander gaat de artistieke kant op en daar vind ik wel een goeie plek voor in Nederland. Het blijft natuurlijk een treurige zaak, maar we weten het, op politiek terrein zijn het hele kleine mensjes hier. Maar de afgestudeerde kinderen kunnen natuurlijk wel in het bedrijfsleven terecht, maar dat hangt sterk van hun studie af.” “Ja maar mijn zoon heeft wel een studieschuld van 45.000 euro. Hoe moet hij dat in hemelsnaam afbetalen met een Arubaans salaris. Dat zou onze minister Eman ook gaan regelen, want die 45.000 euro komt neer op 100.000 florin. Denk ff goed na.”

Hij stond op, nam afscheid en was aan cappuccino niet toegekomen. En ik begreep zijn leed. Zijn zoon was eindelijk klaar met zijn studie en nu begonnen de problemen al. Terwijl de jongen nu aan zijn toekomst moest kunnen werken in plaats van in een politiek drijfzand terecht te komen hier in zijn thuisland. En ik waagde er een paar telefoontjes aan om uit te zoeken of die ellende zich ook afspeelde onder de MEP-regering. En helaas, van hetzelfde laken een pak. Minder uitgesproken, maar toch ook friends en family. En ik dacht, mijn God waar zijn die mensen toch mee bezig op zo’n klein eiland om elkaar politiek de hals door te snijden. En dan bij elke regeringwisseling mensen met de verkeerde kleur op belangrijke posten die met behoud van salaris naar huis worden gestuurd. Zodat die post in plaats van 15.000 florin per maand nu 30.000 gaat kosten. Ook aan die schandalige toestanden hebben alle regeringen meegewerkt en dat zullen ze in de toekomst blijven doen. Kortom, het gaat er niet om hoe goed je bent. Met de juiste politieke kleur mag je best een sufkont zijn om een baantje te krijgen.