Winkelen kan alleen maar leuk zijn als er een medelander, nog maar kort op het eiland, voor jou aan de beurt is. En het was een prototype. Zijn rode hoofd, iets te groot voor zijn gedrongen lichaam en een parmantig buikje dat zich door zijn T-shirt waarop ‘I Love Aruba’ stond, bolde. Zijn blote armen waren ontsierd door een peloton aan muggenbulten. En zijn wensen weken af van het gebruikelijke. “Ik moet chloor hebben, in een houder, zo’n ronde, voor mijn pool weet u wel, een houder die in het gat van de drijver past en die drijft dan op het water en dan maak ik gaatjes onder aan de houder en dan neemt het water de chloor op, weet u wel.” De verkoper knikt braaf dat hij het begreep en liep voor hem uit naar een rek achter in de winkel. En natuurlijk volgde ik op veilige afstand. Ondertussen kwekte mijn medelander belerend door. “Maar die drijver heb ik al en het gat in die drijver is 10 centimeter, dus moet ik een houder hebben van 9,8 centimeter, anders past de handel niet en dan.” De verkoper pakte nu een ronde houder uit het rek en hield die omhoog. Mijn rooie vriend zuchtte: “Te dik, te groot, niet goed want deze houder is zeker 15 centimeter, wat koop ik hier nou voor?!” Maar de verkoper had niet anders en liet dat weten. Ondertussen was mijn kwieke medelander al zelf in de rekken gaan snuffelen en slaakte en kreet van opwinding. “Aha, kijk eens aan, precies wat ik zoek.” Glunderend hield hij de verkoper een chloorhouder van de juiste dikte voor met daarop een prijskaartje. “Die is leeg, mijnheer,” sprak de verkoper effen. De man begon nu als een wilde te schudden aan de houder alsof hij een tropisch drankje mixte, maar er klonk geen enkel geluid, behalve zijn opgewonden ademhaling. “Leeg”, hijgde hij, “ja hartstikke leeg.” “Ja leeg”, bevestigde de verkoper daar nog eens boven op. De man dacht even na en riep toen: “Nou, verkoop me dan maar deze lege houder van de goeie maat plus een houder die te groot is dan gooi ik de chloor van die te grote houder in deze goeie houder en dan past alle prima in de drijver van mijn pool, ja toch.” Ik verwachtte niet dat de verkoper hier van terug had, want het was slim bedacht van mijn medelander. Maar de verkoper pakte de houder voorzichtig terug alsof het van duur porselein was en zei: “Dat kan niet mijnheer, deze houder heb ik nodig als voorbeeld.” Mijn rooie vriend werd nu nog rooier: “Een voorbeeld voor iets dat je niet hebt, man.” De verkoper maakte een gebaar: “Maar ik krijg ze welk weer binnen.” “Wanneer dan?” De verkoper haalde luchtig zijn schouders op en staarde even in de verte. “Voorlopig niet, nee. We krijgen voorlopig alleen maar de grotere maat.” En wilde weglopen om mij te gaan helpen, maar de rooie greep zijn arm. “Wacht effe, verkoop me dan maar een volle houder die te groot is, dan koop wel een drijver van een maatje groter en dan blijf ik wel zitten met die te kleine drijver maar daar vinden we wel wat op.” En maakte hij aanstalten zijn geld te pakken om af te rekenen. Maar toen kwam het. “We hebben geen grote drijversop dit moment, we hebben alleen maar kleine drijvers en grote houders.” Mijn medelander was nu groggy, een bokser die KO was geslagen. Praten was hem even onmogelijk, want daar had hij niet voldoende lucht meer voor. Maar wist uiteindelijk nog net fluisterend uit te brengen, “ Nee, dat past dus nooit.”