Cineast en schrijver René van Nie geeft vijf dagen per week, van maandag tot en met vrijdag, in deze krant zijn geheel eigen visie op allerhande zaken die in de maatschappij spelen. Hij stelt reacties op prijs: vannie@setarnet.aw.

Home Opinie Column: Mag ik ff Dan toch maar Nederland?
Dan toch maar Nederland? PDF Afdrukken E-mail
dinsdag, 30 oktober 2012 14:21

Ik had niet verwacht zo snel op mijn wenken bediend te worden maar ik had nog maar net een lans gebroken voor crematie op ons eiland en lees ik dat de oven al is aangekomen. Bedankt, maar zo snel hoeft het nou ook weer niet. Want ik was voorlopig nog niet van plan in vlammen op te gaan. Ook al heb ik op de kop af deze week de gemiddelde levensverwachting op Aruba van 73,88 jaar gehaald. Was ik een vrouw geweest, dan had ik daar nog ruim vier jaar op moeten wachten want die leven gemiddeld tot hun 78ste jaar. Geen idee waarom. En wat hebben vrouwen wat ik niet heb. Nou ja, afgezien van wat lijfelijke verschillen aan de buitenkant heel weinig. Goed, ze missen een prostaat, de mannenkiller, maar hebben weer veel leed met de borsten. Dat heft elkaar toch redelijk op zou je zeggen en dan begrijp ik het dus niet dat ze gemiddeld vier jaar later de oven in kunnen. Dan zijn ze gewoon het sterke geslacht. En wij mannen een stelletje wrakken. Maar misschien is het dan toch niet onverstandig om snel naar Nederland te verkassen, want daar is de gemiddelde levensverwachting voor mannen 78,5 jaar. Goeiedag, vijf jaar meer. En vrouwen kunnen in dat kouwe kikkerland op 82,8 jaar rekenen. Dus pensionado’s of hoe die precies heten, moeten zich nog maar eens twee keer bedenken voor ze hier lekker komen uitzonnen. Dan maar beter naar Spanje gaan, want de gemiddelde Spanjaard die anno 2009 geboren wordt, heeft een levensverwachting van 81 jaar. Maar nu moet mijn hele berekening toch meteen op de schop want al die jaren gelden dus voor mannen en vrouwen die in 2009 geboren zijn. En ik ben uit 1939 en daar kan ik geen gemiddeld cijfer voor vinden. Tenminste, als ik in de buurt blijf, mag ik toch een relatief lange levensavond verwachten. Want een man, geboren in 1946, die de 65e verjaardag haalt, heeft nog een levensverwachting van negentien jaren. Dan zou ik dus opeens 84 moeten worden. In Nederland dus, laten we dat even niet vergeten want op Aruba ligt dat lager. Dat komt zeggen ze door fout eten en veel te dik zijn en te weinig bewegen. Voor de Arubaanse man zie ik roken niet als doodsoorzaak, want die roken niet. Hooguit eentje op honderd. Maar mogelijk maak je toch ook minder kans op een lang en gelukkig leven als je ons hospitaal binnen moet. Maar daar heb ik, afgezien van een paar mij bekende miskleunen, geen bewijs voor.

Mijn vriend Dirkie liet zich wat ongerust uit over mijn columns van de laatste tijd waar de dood in mee speelt. Maar dat is toeval en zuiver gebaseerd op al mijn collega’s en vrienden die rondom mijn leeftijd zijn gaan hemelen. Nu ook Joop Stokkermans weer, die ooit muziek voor een van mijn films componeerde. En dan liggen er bij mijn weten nog een stuk of vijf op apegapen in het moederland. Nou ja, de een rookte wel, de ander niet maar de meeste hielden toch wel van een straffe borrel. En hebben in elk geval van het leven genoten.

Ondertussen heeft de begrafenisondernemer nog geen vergunning om de fik in je lijf te steken. Dat moet eerst nog door de wet geregeld worden. Zal wel wat voeten in de aarde hebben, want ik verwacht uit een bepaalde geloofshoek toch wel actie om die oven zo lang mogelijk koud te laten staan. Nou ja, ik heb geen haast maar het moet nou ook weer niet tien jaar gaan duren.