Ik was altijd in de veronderstelling dat een nieuwe auto pas na vier jaar gekeurd hoeft te worden. Maar dat blijkt slechts drie jaar te zijn. Omdat ik mijn auto altijd binnen drie jaar inruilde voor een nieuwe, heb ik met dat fenomeen keuring nooit iets te maken gehad. Ondertussen rijd ik hooguit 20 kilometer per dag en hoef ik voorlopig geen nieuwe meer, want ik zit na vier jaar nog maar op 18.000 kilometer. Bij een eventuele verkoop kan ik dan ook zeggen dat deze auto van een bejaarde was en veel in de garage stond. Wat naar mijn idee wat extra geld kan opleveren. Als ik dat ding wil verkopen natuurlijk, maar daar prakkiseer ik voorlopig nog niet over. Dus dan maar keuren. En dit is makkelijk gezegd dan gedaan.

Dagen lang bellen voor een afspraak leverde niets op, want de telefoon werd niet opgenomen. Ik had me ondertussen laten uitleggen waar dat keuringslokaal zich bevond en dat was ver, heel ver, halverwege San Nicolas en betekende zoiets als een wereldreis. “Dan combineer je dat met een nieuwe gasfles bestellen op Balashi”, stelde mijn vrouw praktisch. Dat leek me een logische oplossing, want naar Arugas is voor mij ook een mijl op zeven, dus dan maar twee keer leed samenvoegen. En op de terugweg langs Censo om het nieuwe paspoort op te halen. Op die manier had ik dát deel van het eiland dan achter de rug, want ik kom normaal gesproken niet verder dan Deli France en Starbucks en dat is aan de noordkant. Er zijn ook verstandige mensen die Aruba verdelen in ‘beneden en boven de brug’, maar daar raak ik van in de war en dan haal ik die twee vaak door elkaar heen. Dus speelt mijn leven zich heel simpel af ‘op Noord’.

Ik moest vroeg op pad. Klokslag zeven, want dan was de chinees ook open voor een pakje peuken. En langzaam aan doorsudderen, maar de drukte viel nog wel mee. Al stonden de auto’s die uit San Nicolas kwamen bumper aan bumper. Maar daar had ik geen last van. En het begon goed, want Arugas was al stipt om half acht open. En als nummer drie stond ik in een mum weer buiten. De gasfles besteld en die komt zoals te doen gebruikelijk ergens binnen veertien dagen en dus moet voorlopig elke ochtend de poort open blijven.

Maar toen kwam ik in een heksenketel terecht, want het leek erop dat de helft van de auto’s op Aruba in en rond het keuringslokaal stonden. Gelukkig ging het mij alleen maar om een afspraak, maar toen kwam ik van een kouwe kermis thuis. Een briefje op de deur van het kantoor gaf aan dat je dit jaar geen afspraak meer kan maken en ook geen afspraakbriefje kan krijgen. En voor de rest de groeten en tot januari. Dit moest ik even verwerken, ik ging in de auto zetten en stak een peuk op. Toen besloot ik om een foto van dat briefje te maken, uit te printen en bij de autopapieren te stoppen. Mogelijk verzacht dat de pijn als ik word aangehouden.

Maar goed, de helft van mijn missie was gelukt. Nu nog het paspoort en dan kwam ik toch op driekwart uit. Helaas, Censo was gesloten en er werd druk verbouwd. Dat betekende in elk geval dat ze de kritiek ter harte hebben genomen en de boel vermenselijken. Eind deze week kan ik weer terecht.

Toen doodmoe door naar ‘noord’ waar de koffie stond te wachten. En voorlopig toch maar proberen uit handen van de politie te blijven.