Lieve mensen, jullie columnist is helemaal leeg. Dus leef even met me mee, want de bol laat het afweten, alle energie is zowel uit het lijf als uit de hersenen verdwenen. Leeggehaald door mijn meiden Zooey, Nada en Fanny. Daar hebben ze precies een maand over gedaan. En bedenk hierbij dat dit de eerste keer is dat mijn drie ‘buitenlandse’ meiden na elkaar bij ons logeerden, zonder vervoer, want ik had me als goede vader opgesteld en zou met mijn dinky toy de brenger en haler zijn. En dat heb ik geweten. Eerst kwam Zooey (16 jaar) voor een tweeweekse vakantie naar huis. Uit Wales, waar het op dat moment al hevig vroor. Gelukkig was Zooey nog de minst bewerkelijke, want die had zus Nieya en mamma om haar soms bezig te houden, maar die waren nog niet aan vakantie toe. Zo begon mijn dagelijkse routine toch langzaam af te brokkelen, want zo’n kind wil naar zee en aerobics plegen in het zwembad van Playa Linda. Dus weg langzaam aan keutelen met veel koffie thuis en rondjes schuifelen om de spieren een beetje te oliën om de dag weer aan te kunnen en vervolgens in een slakkengangetje naar het buitenkantoor bij Deli te rijden om daar mijn dagelijkse column te schrijven. Maar het was allemaal nog dragelijk, al had ik wel medelijden met dochter Nieya, omdat die druk bezig was op school en daardoor veel ‘festiviteiten’ moest missen. Maar goed, Zooey kwam, Zooey vertrok, traantje hier, traantje daar.

Enkele dagen later kwam dochter Nada aan. 40 jaar jong. Doodop van het harde werken tussen twee televisieprogramma’s in en de ijzige kou in het moederland. Een ongekende weelde om haar nu ook eindelijk ‘thuis’ te hebben. We begonnen de volgende dag al rond te toeren. Drie volle tanks benzine en vier dagen later bood mijn vriend Jan van Nes ons een prachtig ‘townhouse’ aan in Playa Linda waar we allemaal, helaas zonder mijn vrouw die nog steeds druk was met school, konden intrekken voor een week. Een ongekende luxe. Maar ja, je ziet je kind normaal gesproken zo weinig dat ik, ook al ben ik geen strandmens, als een echte toerist de hele dag samen met haar onder de Cabana moest liggen, mee in zee en in het zwembad. Alleen de aerobics kon ik nog wel afkopen met een superdiner. Maar pas op, die macamba’s zijn gewend om pas ‘s avond laat te eten. Liever om negen dan om acht uur. En dat tikt aan, niet wat geld betreft, maar dan slaap ik normaal gesproken al. Nu lag ik dus pas om een uur of elf ’s avonds in bed en stond - traditiegetrouw - om zes uur ‘s ochtends op. En toen brokkelde mijn energie langzaam af. Nou, Nada kwam, Nada vertrok, traantje hier, traantje daar en nog een extra traantje toen ze Playa Linda moest verlaten. Ik bevond me ondertussen in een wereld dat ik er wel en niet meer was.

Dochter Fanny (42) sloot de rij. Een niet geringe dame die in Nederland binnen de advocatuur haar mannetje staat en absoluut geen halfbakken vader accepteert. Dus daar gingen we weer, rijden over het eiland, halen en brengen om te winkelen en praten, heel veel praten. En toen kwam er opeens toch weer dat fantastische telefoontje dat Jan ook voor haar enkele dagen een leuke studio had. En daar lag ik weer, samen onder de Cabana en in zee en zwembad. Nou, Fanny kwam, Fanny vertrok, traantje hier en traantje daar. Shit, ik heb zo langzamerhand geen tranen meer over.