Ben blij dat mijn zoon een weekje komt om me te helpen bij opnamen in de hele vroege ochtend als ik ver van de bewoonde wereld vandaan rustig bezig ben. Zeker nadat ik las dat er een toerist was overvallen bij het kerkje van Alto Vista. Toen begreep ik opeens wat die auto deed die vlakbij me stopte, terwijl ik bezig was het kerkje bij de opkomende zon te filmen. Ik zag in één oogopslag dat het niet deugde, want er zaten wat ongure types in die ouwe auto. Ik bleef kalm, stak mijn hand op als groet, stapte in mijn dinky toy en maakte dat ik weg kwam. Dat is dan weer het voordeel van mijn superkleine camera, 100 procent professioneel maar niet van een normale telefoon te onderscheiden. Want, stel je voor dat ik daar heel ouderwets had gestaan met mijn 10 kilo zware statief en even zware camera, zoals vroeger. Dan was ik, ben ik bang ,de sigaar geweest.

Nu las ik ook dat de politie de overvallers al te pakken heeft en ik moet zeggen dat ze goed werk doen. In wezen onderbezet en dan een toename van de boevenzooi. Mijn petje af, want de kans dat je als misdadiger bij je lurven wordt gepakt, is behoorlijk groot op Aruba. Maar ja, daar heb ik in eerste instantie natuurlijk niets aan als ik daar in mijn eentje wordt aangevallen. Ik heb wel een knuppel in de auto liggen en kan er eentje nog wel aan, maar twee is me wat te veel. Dus moet mijn zoon mee in alle vroegte, want dat is een boom van een jongen. Ik kan me een leuker weekje vakantie voorstellen voor hem als hij elke ochtend om half vijf op moet en daarvoor komt hij zelfs helemaal uit Bali waar hij tijdelijk woont. Maar ja, daar heb je een zoon voor en hij zeurt verder niet.

En laat het nou net Bali zijn waar ik ruim 40 jaar geleden ben overvallen door struikrovers. Geen gezellige jongens met hun kapmessen. Gelukkig had ik mr. Ching van de plaatselijke VVV bij me en die wist te voorkomen dat ze mijn dure camera meenamen. Ze namen genoegen met de 400 dollar die ik cash bij me had. Gelukkig maar, want die zou ik van mijn opdrachtgever wel terug krijgen. Voor de rest ben ik maar één keer in elkaar geslagen tijdens een protestdemonstratie in Thailand en werd helaas ook mijn camera in elkaar getimmerd. Maar op buitenlandse reizen namen we altijd een reservecamera mee en voor de rest had ik maar één blauw oog, dus kon ik met het andere oog doorfilmen. Maar toen mijn kids in Nederland waren geboren, weigerde ik om naar gevaarlijke oorden te gaan. Al was het toen nog niet zo erg als nu, waar er jaarlijks zestig tot honderd verslaggevers over heel de wereld worden doodgeschoten, waaronder - toch ook in mijn tijd - vier collega's in San Salvador. Toch is het wel heel merkwaardig dat ik nu op het ooit zo rustige Aruba een bodyguard nodig heb in de hele vroege ochtenduren.

Overigens lag het kerkje van Alto Vista er beeldschoon bij met die zon als een vuurrode bal op de achtergrond. En die merkwaardige typo's kwamen gelukkig pas bij me staan toen ik de opname al had gemaakt. Eind goed al goed. Nu is het wachten op mijn zoon, want de ochtend tekent zich het mooiste af aan de noordkust, want daar komt de zon op. Het begin van een nieuwe en nog altijd wonderschone dag op ons eiland. Maar, voor hoelang nog?