Wat moet je je diep ongelukkig voelen na zo’n desastreus verlopen debat. Waartoe de viering van de huwelijksdatum van de president, zoveel jaar geleden alweer, niet kan leiden bij een man in de kracht van zijn leven, wanneer deze in een moment van reflectie beseft hoe anders zijn leven ook gelopen had kunnen zijn ware hij niet tot die bewuste cruciale keuze gekomen. Dat besef uit zich op die speciale avond in tijdelijke lusteloosheid, afwezigheid en enigszins depressief kijken met ceremoniemeester en scherprechter Romney glimlachend en zelfverzekerd in een hoofdrol.

Juist, dat betrof het eerste ‘debat’ tussen twee presidentskandidaten in de Verenigde Staten, een debat dat nauwelijks die naam verdiende. Het was eerder een voorgeprogrammeerde koorddansshow van twee mondige mannen, een soort van gemankeerde boekhouders die elkaar om het luisterend oor sloegen met vage cijfers, die achter de coulissen door de ‘socio’s’ absoluut niet geverifieerd werden op hun waarheidsgehalte.

Waarom de blik nu maar te richten op het buitenland? Op Curaçao is na het aantreden van de interim-regering van Stanley Betrian middels een ouderwetse ‘staatsgreep’ – althans volgens (ex) Statenvoorzitter Asjes zonder quorum – de politieke komkommertijd weer aangebroken. Daarmee bedoel ik dat alles de afgelopen maanden nu toch wel gezegd is over de ‘dieven’, de ‘overlopers’, de door Schotte-adviseur Boersema in Nijmegen ontstofte hoogleraar staatsrecht die het met de vroegere premier eens is, tegen tien andere hooggeleerden die het staatsrechtelijk wel met de huidige gang van zaken eens zijn, en de reiskosten van meneer El Hakim die tot nu toe omgerekend 12.500 gulden per week bedroegen. Van zijn inspanningen heeft onze Curaçaose economie ongetwijfeld een enorme ‘boost’ gekregen uit onder meer Qatar en Canada.

Dit nog maar afgezien van de culinaire kunsten van topkok Wiels, die voor het oog van de televisiecamera zijn lievelingsgerecht gamba’s met knoflook bereidde en daarmee aangaf zijn werkelijke roeping eigenlijk te zijn misgelopen. Komkommertijd dus op het palmenstrand.

Verandering van spijs doet eten. Vandaar mijn kijk over de grens waar in Venezuela, let wel, het grootste buurland van het Koninkrijk der Nederlanden waar Curaçao immers toch ook nog steeds toe behoort, morgen verkiezingen om het presidentschap worden gehouden. Wanneer Chávez het wint van Capriles mag de acterende president bij leven en welzijn middels veel artsen uit Cuba tot 2019 blijven zitten om zijn socialistische revolutie te vervolmaken. Ik weet eigenlijk niet of iedereen in ons buurland daarop zit te wachten.

In Nederland lijkt een voorspoedige kabinetsformatie ophanden. Geen gezeur en nieuw liberaal paars in de maak. Fractievoorzitter Sap van GroenLinks is inmiddels door haar bestuur daarom en gezien het slechte verkiezingsresultaat resoluut verwijderd. Voordeel voor Curaçao is dat in ieder geval minister Spies, die warrige onverzorgd ogende ‘sterke vrouw van het Koninkrijk’, niet meer terugkomt. Die was ook dol op reizen, vooral in de Nederlandse wintermaanden, maar van de handel en wandel op de eilanden begreep ze maar bar weinig.

Toch maar terug naar de realiteit op Curaçao. Er ooit weleens over nagedacht, maar hoe komen arme stemmers aan een fraai fototoestel of dure mobiel om in het stemhokje hun stemformulier te fotograferen? Want alleen met een mooie scherpe foto en natuurlijk een perfect ingevuld formulier schijn je zomaar 350 gulden te kunnen incasseren. Kassa! Zelf heb ik ook zo mijn wensen. Ten eerste een betaalde job als demonstrant. Ten tweede een gloednieuwe laptop, dit alles lijkt me wel wat. Verder niets vermeldenswaardigs onder de zon. Die gamba’s met ajo van Wiels wil ik overigens ook weleens proeven. Hoop dat deze zeevruchten van de partij des volks wel op salmonella getest zijn.