Uiteraard zoekt iedereen gewoonlijk zijn eigen tafelgenoten uit en die keuze bepaalt ook voor een belangrijk gedeelte het niveau en de aard van het tafelgesprek. Er zijn echter beroepen waarbij die keuze vooraf door anderen is bepaald. Zo heeft de koningin tijdens een staatsdiner maar een beperkte inspraak wie er naast haar mogen komen zitten.

Dat bepaalt nu eenmaal het protocol en dit geldt precies hetzelfde voor het schudden van de politieke hand. Zo schudden de grootste mondiale, tirannieke en nog niet veroordeelde misdadigers elkaar tijdens conferenties glimlachend de hand en dit voor zover het natuurlijk voor hen duurt in hun zucht naar buitensporige verrijking en machtsmisbruik.

Politici dus. Politici die regeren en daardoor de nodige invloed kunnen uitoefenen zijn interessante buit en krijgen zodoende vrijwel dagelijks te maken met een scala aan vreemde snuiters, lobbyisten, projectontwikkelaars met of zonder geld, casinobazen, die allemaal wel wat bijzonders willen: overheidsgaranties, gratis bouwterreinen, een monopolie-positie. En ook nog op jouw kosten met je willen dineren. Het is dus zaak grondig het kaf van het koren te scheiden.

Ik begrijp dan ook niet zo goed die ophef die – ook in de Nederlandse Tweede Kamer – door Ronald van Raak van de SP, inderdaad, de man met het geheime postvak, werd gemaakt over het feit dat ex-premier Gerrit Schotte in het verleden onder meer gedineerd heeft met een casinobaas en vermeend lid van de Siciliaanse maffia, iemand met blijkbaar een Nederlands en Italiaans paspoort. Kijk, als politicus behoor je open te staan voor ieder positief geluid en het pleit dan ook voor Schotte dat hij de referenties van zijn gesprekspartner bij het Italiaanse ministerie van Binnenlandse Zaken liet natrekken. Het resultaat was blijkbaar niet hoopgevend voor een verdere innige samenwerking,

Wat interessanter is zijn de reiskosten van meer dan een ton – dienstreis of niet – van ex-minister Jamaloodin, die onder meer Aruba, St. Maarten, Miami, Colombia en Nederland aandeed. Daarbij ook uitgebreid Bourgondisch moest eten en niet schroomde ook de bonnen van derden en blanco bonnen te declareren. Ik heb begrepen dat de interim-regering Betrian nu met een soort ‘pluk ze’-actie bezig is, waarbij in het geval van deze ex-minister van Financiën vijf vuurwapens, zonder kogelvrije vesten overigens, veel peperdure elektronica en een mooie dienstauto in het spel zijn.

Maar is dit alles wel genoeg om de MFK de komende verkiezingen van 19 oktober tot enig verlies te bewegen? Het ‘volk’ toont zich apathisch, maar is in de volkswijken toch nog steeds wat meer gecharmeerd van de jonge dynamische politicus Schotte, die zoals het een goede leidsman betaamt veel belooft, maar de afgelopen twee jaar bar weinig van de grond heeft gekregen.

Het is datzelfde ignorante op materieel welzijn beluste volk in Venezuela, dat afgelopen zondag zittend president Hugo Chávez aan een nieuwe ambtstermijn van zes jaar hielp, zij het slechts met een nipte score van 54 procent, tegenover 45 procent voor zijn opponent Henrique Capriles.

Capriles’ boodschap was gebaseerd op een aantal punten die ons eilanders ook beslist niet onbekend in de oren klinken: het op een serieuze tastbare manier bestrijden van de gewelddadige criminaliteit die volstrekt uit de hand is gelopen in het buurland; de op patronage berustende bureaucratie herstructureren en een einde maken aan de buitensporige van hoog tot laag welig tierende corruptie.

Capriles, door de president afgeschilderd als een fascist, yankee en neo-nazi, kwam met goede onderbouwde argumenten, maar verloor het uiteindelijk van het charisma van Chávez, diens soepel op vele olie-miljoenen draaiende politieke campagnemachine en de Venezolaanse armen, die er nog steeds op hopen dat Chávez hen uit hun lekkende blikken behuizingen op de levensgevaarlijke modderheuvels rond Caracas plukt en elders een nieuw huis geeft.

‘De revolutie heeft gezegevierd’, oreerde Chávez vanaf het balkon van zijn paleis Miraflores. ‘We hebben voor het socialisme gekozen.’ Het zal mij benieuwen welke koers Curaçao na 19 oktober inslaat. Toch wel belangrijk voor onze toekomst en die van volgende generaties, zo’n keuze, lijkt me. Want al bemoei je jezelf niet met politiek, die politiek bemoeit zich immers wel altijd met jou.