Omdat ik gisteren tot mijn immense genoegen tijdens een kortstondige, dus vluchtige, sessie volledig gedeprogrammeerd werd door een stokoude, slechthorende, half dementerende maar oh zo wijze prof in de psychiatrie, heb ik natuurlijk lijfelijk en in mijn aldus nog enigszins verwarde geest maar weinig meegemaakt van de cruciale eilandelijke Statenverkiezingen. Uiteraard met de officiële uitslag van 24 oktober voor ogen niets meer en minder dan oude verschaalde wijn die in nieuwe zakken druppelt.

Maar ja, dat is al jaren schering en inslag in onze regio, gezien de kleinschaligheid van de eilanden, de beperktheid om wilskracht te tonen en de ontkenning van enig historisch besef. Het is de beruchte wet van de Meden en de Perzen, afwijkingen, deviaties zijn altijd toegestaan, en meestal niet zonder gevolg.

Gedeprogrammeerd? Ja, dat was voor mij wel nodig na deze schier eindeloze sportzomer zonder doping en de vele interessante verkiezingen die in diverse landen elders ter wereld ophanden waren en in de States nog zijn. Ik moest namelijk eens en voor al van het idee af dat dit allemaal zo verschrikkelijk belangrijk was en dat ik diverse verrichtingen van atleet of politicus constant diende te volgen.

Zo is, om maar iets te noemen, en u weet dit uiteraard niet, recent ons team van de West Indies in hoofdstad Colombo op Sri Lanka tegen het thuisteam wereldkampioen cricket geworden, een prestatie waar het Nederlands voetbalelftal alleen maar van kan dromen, laat staan onze Curaçaose elf. En zo’n WK, dat is een prestatie, niet gekend op de ABC-eilanden die in een spagaat verkeren tussen het koele geautomatiseerde Den Haag en hun eigen achtergrond, het Caribisch gebied, ons aller opstandige moeder, al beseffen we dit niet.

Van de oude, in zijn eigen lijf en brein vastgeroeste bijna verwelkte professor in de psychiatrie heb ik nu geleerd dat dit alles verder absoluut niet zo belangrijk is voor ons allemaal, dat het leven, de sport en de politiek slechts loos alarm, enig geraas van motorbendes in de stad en guitig volksvermaak zijn, ingegeven door regeringen die zichzelf democratisch menen te moeten noemen, zonder zelf democratisch te handelen waar het hun eigen persoonlijke belangen betreft.

Veel liever heb ik het nog over onze arme Tania, het Nederlandse bosmeisje, het tulpje met haar omstreden dagboekjes, het zeilmeisje van het brute terrorisme, het knuffelvrouwtje van de uitgedunde FARC, die zoals eenieder weet, een sociale organisatie in Colombia is die zich onbaatzuchtig teruggetrokken heeft in de diepste spelonken, de diepste ravijnen en oerwouden van het land waar coca de eerste viool speelt.

Tania is niet gesignaleerd in het Noorse Oslo tijdens de eerste besprekingen tussen de militanten en de Colombiaanse overheid. Wellicht wordt het meisje op Cuba naar voren geschoven als belangrijke pion in het spel dat slechts draaide en draait om macht en verrijking. Jammer, jammer, dat zegt mijn oude vrijwel demente professor in de psychiatrie, die in het verleden al zovele mensen na enige overreding een brainwash mocht geven. Deprogrammeren heet die handel.

‘Valt er verder nog wat werk te doen op Curaçao’, vroeg de wijze oude zich in gemoede af. Ik kon dit slechts beamen.