Het vak van medisch specialist is zo op het oog een bijzonder plezierige stiel. Ik ben overigens geen insider op dit gebied, maar het brengt je in ieder geval het nodige aanzien, een mooie villa, vele aantrekkelijke vrouwen op je pad en een hele hoop harde poen op de bank.

Dit laatste kan ik wel billijken, want het kost je na het behalen van je artsendiploma nog vele jaren van bikkelen, bloed, zweet, tranen en noest assistentschap voordat je het specialisme van chirurg of internist onder de knie hebt en zelfstandig mag uitoefenen. Dat was vroeger zo, dat is nog steeds de dagelijkse routine van zaken.

Probleem is echter – en dit is in vele westerse landen aan de orde – dat er een chronisch tekort aan deze magische steriele mannen en vrouwen in wit of groen is. Dit blijkt bijvoorbeeld ook uit het bizarre feit dat in Nederland wegens ‘mortale ongelukjes’ en andere ‘wanprestaties’ geschorste of definitief uit hun beroepsgroep gegooide specialisten bij wijze van spreken de volgende dag al in een ziekenhuis in buurland Duitsland aan het snijden zijn in hoofd, buik of darm en aldaar en passant eenvoudige mensen ten onrechte een tumor of Alzheimer aanpraten als diagnose.

Goed, dit was wellicht een kleine zijsprong en in ieder achtenswaardig beroep is weleens wat aan de knikker, maar ook op Curaçao heerst een groot tekort aan specialisten en dit strookt uiteraard absoluut niet met het door diverse overheden slechts met de mond beleden beleid zonder visie dat de zorg een prioriteit zou zijn, waarbij ons hoogopgeleide medisch personeel een cruciale pijler is.

Vergeet het dus maar. Een vriend van mij lijdt al enige tijd aan een dermate hinderlijke rugpijn, dat hij zich slechts met kromme rug als een stokoude grijsaard door het leven schuifelt. Werken is dan – ik weet dit uit ervaring – een regelrechte kwelling. Tsja, er schijnt op het eiland maar één praktizerende neuroloog te bivakkeren, zodat mijn vriend op z’n vroegst in juni dit jaar een informatief gesprekje met de medicus mag voeren. Dat wordt dus een gebed zonder end.

Hoe kunnen wij toch op zeer korte termijn in aanraking komen met een kordate specialist die ons meteen wil helpen, letterlijk móet helpen? Daarvoor is moed nodig en een rigoureuze stap, want een zwaar ongeluk met complicaties is strikt noodzakelijk om in het kille theater van het ziekenhuis te mogen figureren als lijdend voorwerp. Voordeel, de rug wordt en passant ook meegenomen in de sessie, dus ook daar hebben we dan geen last meer van. Ook onze criminelen, die af en toe een shoot out houden, hebben uiteraard altijd voorrang.

Het is toch eigenlijk van de gekken dat op ons eiland, dat er al decennia prat op gaat zo’n goede op maat gesneden medische zorg te verlenen, dergelijke personeelstekorten kunnen ontstaan. Dit is ook geen recent probleem, maar een probleem dat al dateert van vele jaren her, waarbij de specialisten ook de hand in eigen boezem dienen te steken en de verschillende opeenvolgende overheden zich diep moeten schamen, al zijn die traditiegetrouw vrijwel nergens in gespecialiseerd.