Een bizar verhaal, dat was het zonder meer en volgens mij alleen op dit eiland mogelijk. Het stond daarnaast in de krant en is zodoende per definitie een waar gebeurd verhaal.

Een vrouw raakte in het holst van de nacht ter hoogte van Mahaai de macht over het stuur kwijt en ramde, na enige andere vreemde capriolen, de muur van de Taamskliniek en kwam uiteindelijk op de parkeerplaats van de bekende kliniek tot stilstand.

De krant: “De vrouw liep hierbij verschillende verwondingen op en werd met spoed met een ambulance naar de polikliniek van het Sehos vervoerd.”

Bingo! Als je toch een vervelend incident met je auto mocht overkomen, dan kan je toch maar het beste voor de deur van een ziekenhuis crashen, denk ik dan als leek. Of heeft de Taamskliniek ‘s nachts geen deskundig gekwalificeerd medisch personeel in huis? Er liggen daar toch ook patiënten? Kan zo’n onfortuinlijke automobiliste daar dan niet ter plaatse geholpen en opgenomen worden? Nee hoor, er moet een ambulance opdraven die het verkeersslachtoffer nota bene bij het Sint Elisabeth Hospitaal dropt. De efficiëntie ten top.

Toch bergt het ontbreken van enige efficiëntie op het eiland ook wel een vleugje charme in zich wanneer je er maar na jarenlange ervaring aan gewend bent en je daar ook absoluut niet meer door uit het veld laat slaan. Ik moet dan ook altijd smakelijk lachen wanneer een op voorhand heetgebakerde neo-makamba met enigszins neokoloniale trekjes, geleerd in het land van Wilders en Brinkman, wat meegebrachte efficiëntie in de praktijk wil brengen. Dit zonder zich te realiseren dat niemand, maar dan ook niemand hierop zit te wachten.

De roze droom van de ‘witte man’ is allang voorbij beste mensen. Die heeft niets meer te zeggen wanneer hij niet volledig integreert. In Afrika en het Caribisch gebied delen nu vooral de Chinezen de lakens uit. Die zijn wel zeer efficiënt. Efficiënt in het bouwen van gratis bruggen, scholen en ziekenhuizen, let wel, met ingevlogen eigen bouwvakkers en ingenieurs. Nog efficiënter zijn de Aziaten echter – als achterliggende gedachte – in het uitbouwen van hun mondiale invloedssfeer, al begint die soms op kleine schaal, maar zeer efficiënt, met het netwerk van Chinese snèks en eethuisjes, de nationale gaarkeukens van ieder eiland, dus ook van ons, achter de hand.

De neo-makamba weet dit niet, heeft er letterlijk geen kaas van gegeten en ergert zich rood aangelopen mateloos aan een dicht loket, of interessanter nog, een loket dat tergend langzaam voor hem gesloten wordt.

“Kom morgen maar terug want het is nu lunchtijd.”

“Sorry, mijn baas vergadert al de hele dag.”

“Gemakkelijke klus, ik kom straks wel even om die te fixen.” En dan anderhalve week wachten. Daar moet je mee om leren gaan, want zo efficiënt is dat inderdaad allemaal niet.

Toch blijkt, enige rampspoed of niet, dat iedereen gewoon doorleeft en dat valt prijzenswaardig te noemen. Hoewel ik zelf niet zo omga met mijn dagelijkse ritme zie ik dus wel de charme van dit alles in. Zoals van die vrouw bij de kliniek die moest wachten op de broeders van de ambulancedienst die om een ritje verlegen zaten richting de dienstdoende, gapende co-assistent van het Sehos. Duidelijk, ook in een zekere mate van inefficiëntie schuilt altijd een zekere mate van efficiëntie. Daar zijn we zeer sterk in op dit eiland.