Eindelijk eens wat meer duidelijkheid met onze Pueblo Soberano-gangers. En dit is eindelijk ook eens wat positiever nieuws. Na enkele maanden werd ene Lia Willems-Martina door haar partij gevraagd om haar ambt van minister neer te leggen, hetgeen ze meteen met enige deemoed deed en een uur later al bij de gouverneur aan tafel zat om haar ontslagbrief in te dienen en een luttel krokodillentraantje weg te pinken.

De vrouw deelde mee dat ze wel lid van de PS blijft, want dat was ze al sinds het eerste uur en trouw aan een politieke partij is op dit eiland zeer belangrijk, zoals de insiders weten. Wellicht een handige manoeuvre van de ex-bewindspersoon, want er vallen in het nieuwe landelijke bestuursapparaat nog vele lucratieve functies te verdelen. Misschien valt er in de nabije toekomst nog wel een mooie geldkous voor de toekomst te breien als sector-directeur of zelf als secretaris-generaal. Who knows, want alles op dit eiland is mogelijk en dit heeft toch wel degelijk een eigen charme.

Ik zou er niet verbaasd over staan wanneer bovenstaande zou gebeuren, dan kan de ex-minister – minister betekent overigens dienaar van het volk en niet dienaar van jezelf – opnieuw een naast familielid als secretaresse aanstellen; dit is altijd al een verworven gewoonterecht geweest en haar man wordt voor het luttele bedrag van 7028 gulden per maand ingehuurd als adviseur. Dat is niet eens zoveel, al moeten voor zo’n bedrag vele Curaçaoënaars zeven maanden hard werken, maar een business class retourticket naar Amsterdam met de KLM kost evenveel. Dus, who cares? Het is gewoon een kwestie van handjeklap, een fenomeen dat in de politiek en veehandel nog steeds opgeld doet.

Verblijdend en enige hoop gevend vond ik de afgelopen week een lang interview op de radio, dat Ana van Leeuwen had met Nelson Navarro, een man van ‘all seasons’, van alle markten thuis dus en laverend tussen ambtenarij, politiek en het vrije beroep. Ambtenaar, advocaat, weer ambtenaar, politiek leider van Forsa Kòrsou, korte tijd Statenlid en nu weer advocaat, senior consultant bij het advocatenkantoor waar hij eens partner was.

Navarro, die zegt nooit meer in de politiek terug te zullen keren – in het verleden adviseerde hij nog weleens zijn broer Leslie, toenmalig leider van de DP, de Democratische Partij – stelde dat mochten er door al deze nogal verwarrende omstandigheden nieuwe verkiezingen komen, de PAR en de PS in stemmenaantal fors zouden dalen en de MFK van Gerrit Schotte als grote winnaar uit de bus zou komen. Dat zou in ieder geval de nodige duidelijkheid scheppen. Jonge kiezers willen nu eenmaal verandering en daar weet onze vliegende premier, die zijn toeristische interesse niet weet te verbergen gezien zijn vele trips naar horeca- en toerisme-beurzen in het buitenland, pr- en marketingtechnisch goed op in te spelen.

Aan de andere kant maak ik mij ook echter enige grote zorgen. Dat is namelijk mijn opkomende klappende kerken-syndroom met de absolute alwetende leider en de nodige klemmende dogma’s, die kunnen ontaarden in een benauwende maatschappij die denkt dat iedereen maar het ministerambt, de bij uitstek dienende mens, kan bekleden. Ex-premier Emily de Jongh-Elhage hield kortgeleden weer een bijeenkomst van haar gele partij. ‘Jullie moeten niet bang zijn om te komen’, zo richtte zij zich tot de aanhang. Wat bang? Bestaat de bevolking van Curaçao dan louter uit angsthazen, die niet voor hun mening uit durven te komen?

Kijk Emily, iedereen gaat dood en we weten gelukkig niet waar, wanneer en hoe. Mocht een eventuele dictatuur een feit zijn, dan is de kans vrij groot dan wij allebei emigranten in de diaspora van de wereld worden. Is dat zo erg? Het is dus wellicht beter dat de MFK op een zeer overtuigende manier de volgende verkiezingen wint. Dit schept meer duidelijkheid en accentueert de rol van de ‘oude’ partijen. Voor de PS is dan inmiddels geen andere rol meer weggelegd dan die van figurant langs de zijlijn. Wiels kan dan hooguit nog zijn eigen bestuur ontslaan. Daar zouden we vrede mee kunnen hebben.