‘Politieke macht ontspruit uit de loop van een geweer’, merkte de toenmalige Chinese leider Mao Zedong eens op. En de televisie is zijn meer dan gewillige en onderdanige dienaar lijkt me zo.

Tot voor kort had ik nauwelijks enige belangstelling voor programma’s op de televisie, maar gezien het feit dat ik de afgelopen weken mijn tijd voornamelijk thuis mocht doorbrengen, schakelde ik zo nu en dan de flat screen in om kennis te nemen van de boze wereld buiten de Frederikstraat.

Daarbij viel het mij op dat de verslaafde televisiemens in wezen twee uiteenlopende items – behoudens dan de gebruikelijke brood en spelen in de vorm van bijvoorbeeld voetbal – voorgeschoteld krijgt: domme spelletjes met vaak oliedomme kandidaten en quizmasters en ellenlange praatprogramma’s met politieke bobo’s, die menen de waarheid in pacht te hebben.

Een ding is mij zonder meer weer duidelijk geworden: Televisie geeft een zwaar vertekend beeld van de werkelijkheid en ‘objectieve’ reportages dienen er maar al te vaak toe om bestaande machtsstructuren te ondersteunen of juist in een kwaad daglicht te stellen.

Neem bijvoorbeeld de demonstranten op het centraal gelegen Tharir-plein in de Egyptische hoofdstad Cairo, die iedere dag de strijd aanbinden met leger en politie in hun zogenoemde ‘tweede revolutie’. Pas na enkele dagen hadden de opgetrommelde televisieploegen door dat hier sprake was van totaal ‘andere’ betogers dan die begin dit jaar president Hosni Mubarak tot aftreden dwongen. Een soort verkapte voetbalhooligans zijn het, belust op een eigen relplek en ongezond martelaarschap.

Opeens liet men ook zien dat het leven buiten het bewuste plein in het 17 miljoen inwoners tellende Cairo normaal doorging. Verliefde stelletjes flaneerden op de wandelpaden langs de Nijl, de terrasjes zaten vol relaxte mensen, de banken en winkels waren open en men maakte zich op voor de verkiezingen van aanstaande maandag. Televisie vertekent zodoende, nog maar eens bewijzend dat de grootste schreeuwers de aandacht opeisen, maar de grote zwijgende meerderheid – gelukkig – uiteindelijk de gang van zaken bepaalt.

Overbelicht werd de afgelopen week op de Nederlandse televisie ook het wel en wee, vooral het wee, van een onmachtige voetbalclub uit Amsterdam met in het middelpunt de machtsspelletjes van een zekere Cruijff, die als kers op de taart ook nog eens van racisme werd beschuldigd. Wat hebben we daar allemaal aan? Laat die mensen dat in hun streven naar goedkope schijnmacht zelf maar uitzoeken.

Van CNN hebben we geleerd dat er iedere dag ‘breaking news’ moet zijn. Daar hoeft bijvoorbeeld de Belgische televisie al ruim 500 dagen niet naar te zoeken, want zolang duren al de besprekingen over de vorming van een nieuwe regering. Inzet van formateur Elio di Rupo is momenteel het komen tot een nieuwe begroting, waarbij de onderhandelende partijen de hete adem van de Europese Commissie steeds meer in de nek voelen en iedere dag de rentevoet in het verdrietige land stijgt. Maar daar hebben, in hun politieke machtsspel, de Waalse Franstalige socialisten en de Nederlandstalige Vlaamse liberalen een broertje dood aan.

‘We doen alles voor het volk’, zeggen ze analoog aan onze Egyptische veldmaarschalk en leider van de Opperste Raad van de Strijdkrachten, die dit zo treffend formuleerde: ‘als we nu de macht zouden opgeven dan zouden we het volk benadelen’. Macht werkt verslavend, eens geroken altijd een junk. Vandaar dat bestuurders zich zo moeilijk kunnen loswrikken van het pluche, of dit nu Italië, Syrië, Amerika of Curaçao behelst.

Gelukkig hebben we op ons eiland te maken met brave televisiemakers, die de kijkers vergasten op mooie plaatjes van folkloristische muziekgroepen en vreedzame manifestaties op het Brionplein. Traditioneel wordt uiteraard ook aandacht besteed aan de grootste schreeuwers op ons eiland, die ook al weten ‘wat het volk wil’. Als we maar beseffen dat je aan dat soort koffiedikkijkers niets hebt. Laat onze politici maar nutteloze dure reisjes maken, hoewel dit alles niets oplevert. Het houdt ze in ieder geval bezig en in ‘hun middelpunt’ van de macht. Onze onschuld verliezen we er beslist niet mee en dat is toch maar mooi meegenomen.