Een intrigerende en niet zo voor de hand liggende vraag: heeft God in zijn almacht de mondiale politiek gemaakt en heeft Hij daar überhaupt verder nog iets mee te maken? Je zou het bijna denken wanneer je het Amerikaanse verkiezingscircus aanschouwt dat deze week zijn eerste voorronde beleefde in de modale en daarom ook zeer gelovige plattelandsstaat Ohio.

Een merkwaardig gespleten land dit Amerika, waar republikeinse kandidaten om de paar door hen geuite zinnen de Heer met enig fanatisme in de ogen prijzen en dit ondanks hun vaak zelf niet zo vlekkeloos verlopen relationele verleden familie en gezin als hoeksteen van de samenleving propageren. Huichelachtig, met een brede smile op de lippen wanen zij zich, de congressman en -woman, opeens een bekende televisiedominee die minzaam en moeiteloos met de Bijbel als leidraad miljoenen dollars uit de zakken van zijn volgelingen weet te persen.

Een merkwaardig gespleten land, waar sommigen van ons Curaçaoënaars blijkbaar graag naartoe reizen of daar in Miami rentenieren met hun in onze politiek of zakenwereld bijeengeschraapte fortuin. Een land dat stadjes kent op de staatsgrens waar aan de ene kant de zondag doods en meer dan heilig is en aan de andere kant, luttele meters verder, de casino’s en cafés op die vrome dag op volle toeren een goede omzet draaien.

Een land ook waar je in de ene staat wel via internet mag pokeren en gokken op sportwedstrijden en je in de andere als een zware crimineel kan worden opgepakt. Dit alles in naam van de Heer die ook overal elders in deze wereld, weliswaar vaak onder een andere schuilnaam, regeert en beslist. Gelukkig zijn we nog niet zo ver op Curaçao, dus dat een ‘onzichtbare’ vanuit zijn hemels kasteel aan de touwtjes zou kunnen trekken.

Schrijver Tip Marugg onderkende dat. Hij meende dat die verheven persoon altijd ‘s morgens zijn met loden glazen beslagen bril opzette voor hij naar ons continent keek. De blinde God, de God van Zuid-Amerika die altijd constateerde dat het goed was omdat hij absoluut niets kon zien. Zelf haat ik die komedie die zich rond het politiek bedrijven en politiek bedrijf in het algemeen afspeelt en waar zelfs in Nederland een christelijke partij met twee zetels gedoogsteun aan de huidige minderheidsregering geeft, maar zelf geen vrouwen in haar gelederen accepteert omdat God dit zo heeft bedisselt.

Laten we het maar liever hebben over ons lot, nu en in de toekomst, het lot dat ongetwijfeld de onafhankelijkheid op termijn voor Curaçao oplevert. Hier heeft God absoluut niets mee van doen al valt het lot, ons lot, voor velen maar moeilijk te accepteren. Het lot is immers de uiteindelijke uitkomst van alles, niet afhankelijk van gebeurtenissen die daaraan vooraf gingen, want die gebeurtenissen zijn in hun aard onvermijdelijk en niet te veranderen of terug te draaien. In een serie van gebeurtenissen is de volgorde onderling inwisselbaar ten einde toch bij de door het lot gewenste finale uitkomst, de fataliteit, het ongemak of de overwinning te komen.

Het is een verkeerde perceptie dat een individu zijn eigen lot kan beïnvloeden door het maken van bewuste keuzes in zijn leven. De mens kerkert zijn lot in zoals een ontstoken kaars opbrandt tijdens de heilige mis in de Santa Famia-kerk. Dit lot valt niet te tarten. Ecco vi l’uom’ ch’è stato all’ inferno: ziet, daar is de man die in de hel is geweest. Denk aan Dante. Ziet de politieke mens in zijn zelfgeschapen wereld, als een rups in zijn cocon. Laten we hopen dat God zich niet met ons arme eiland gaat bemoeien in deze paradijselijke luwte binnen het Caribisch gebied dat voor zijn economische en sociale leven vecht. Paint it black, dat blijft het credo, want zoveel hebben we dit nieuwe jaar nauwelijks te verwachten. Ook God kan daar niets wezenlijks aan veranderen meen ik.