De verkiezingen van 19 oktober hebben niet de verwachte duidelijkheid binnen het politieke landschap gebracht zoals van tevoren werd gehoopt. Het vormen van een nieuwe regering voor Curaçao verloopt dan ook uiterst moeizaam. Van het hosanna over een voortzetting van de MFK/PS/MAN-coalitie vlak na de verkiezingen is inmiddels weinig over, terwijl het issue ‘screening’ zich ook nog steeds voortsleept.

De eerste stelling na de verkiezingsuitslag was dat de kiezer een duidelijk signaal heeft afgegeven dat de gemeenschap wil dat de coalitie MFK, PS en MAN doorgaat met regeren. Een rare conclusie aangezien er niet op een coalitie is gestemd, maar op individuele partijen. Maar de ‘logische’ te vormen coalitie komt er maar niet. Tussen de PS en de MFK is het ruzie en de laatste heeft zich teruggetrokken uit de onderhandelingen. De MAN houdt nog halsstarrig vast aan een voortzetting van deze coalitie en klampt zich vast aan de MFK. PS kijkt inmiddels verder en voert vergaande gesprekken met Pais want de problemen met de MFK – wie wordt minister-president en het weer verzachten van de screeningscriteria voor kandidaat-ministers – lijken, voor nu althans, onoplosbare problemen.

Voor de screening van ministers is er een logische uitleg. Stemmers kiezen volksvertegenwoordigers en geen ministers zoals menig politieke politieke partij wil doen geloven. Ministers worden door de partijen aangewezen. Tussen de ministers zitten kandidaten die zelfs niet op een politieke lijst hebben gestaan. Dus een screening om ervoor zorg te dragen dat kandidaat-ministers integer zijn, daar is niets mis mee. Trouwens, de politieke partijen zijn in eerste instantie verantwoordelijk voor een screening en moeten zelf vooraf hun kandidaten screenen. Zij vragen de steun van de kiezer omdat zij denken het beste plan voor de toekomst van het land te hebben. Dus als vanuit de partijen personen naar voren worden geschoven die niet van onbesproken gedrag zijn, dan zijn zij hier als eerste verantwoordelijk voor. Het niet willen hebben van een gedegen screening geeft de indruk dat de partijen juist minder goede bedoelingen hebben.

Wie de minister-president moet worden, wordt bepaald door de uitslag van de onderhandelingen voor het nieuw te vormen kabinet.