Dit is het eerste van drie artikelen over vorming waarover ik mijn visie geef, gebaseerd op de realiteit van onze hedendaagse maatschappij en de ontwikkelingen van vandaag en morgen.

Enkele stellingen:

- Ons onderwijs is niet afgestemd op de sociaal-culturele realiteit van onze maatschappij, noch op de ontwikkeling van onze economisch-financiële sector, noch die van de globale gemeenschap.

- Vorming is niet aangepast aan de hedendaagse structuur van het gezin.

- Een land dat niet investeert in zijn menselijk kapitaal verliest de concurrentieslag met de ontwikkelingen in de wereld en vervalt in armoede.

- Een volk dat niet goed is ingelicht door gebrek aan praktisch en doelmatig onderwijs, kan niet bijdragen tot een degelijke en transparante overheid.

In dit eerste artikel wil ik uitweiden over een fundamenteel aspect van de mens: het gezin. Sta mij toe u enige cijfers voor te leggen:

- Meer dan 40 procent van de gezinnen op Curaçao bestaat uit één ouder, waarvan de grootste meerderheid vrouwen zijn.

- In deze gezinnen weet 25 procent van de kinderen niet wie hun vader is; 25 procent weet dit wel maar heeft geen contact met hem, terwijl 50 procent weet wie hij is, maar nauwelijks contact met hem heeft.

- Een derde deel van onze bevolking heeft een inkomen rond de armoedegrens.

Als we aannemen dat een kind zowel een moeder als een vader nodig heeft om kans op een goede opvoeding thuis te hebben, moeten we concluderen dat veel kinderen deze kans NIET hebben. Als we er rekening mee houden dat in veel van deze één ouder-gezinnen de kinderen diverse biologische vaders hebben, die weinig bijdragen aan de positieve vorming van het kind, dan is de situatie nog meer alarmerend.

Bovendien weten we dat er veel van deze één ouder-gezinnen zijn waar het een komen-en-gaan is van de biologische vaders, of de ‘vrienden’ van moeder, in het gezin en in het leven van de kinderen, zonder dat zij ook maar iets positiefs bijdragen aan de vorming van deze kinderen. Integendeel! Hoe vaak horen we of lezen we niet van gevallen waarbij de kinderen fysiek of seksueel misbruikt werden, of waarbij de moeder mishandeld werd in het bijzijn van de kinderen? Ook is het bekend dat er gezinnen zijn waar de vader zich vergrijpt aan zijn eigen kinderen, zodat er verscheidene gevallen van incest zijn (en nog veel meer die niet doorgegeven worden), met verschrikkelijke gevolgen voor het kind dat geboren wordt en voor het gezin, dat meestal noch de middelen, noch de know-how heeft om dit kind te verzorgen.

Deze situatie in veel van deze gezinnen heeft een negatief effect op onze gemeenschap, omdat het praktisch onmogelijk is voor een moeder, onder deze omstandigheden, haar kind(eren) op te voeden op een evenwichtige wijze, zodat het kind vormingsaspecten bijgebracht kan worden die essentieel zijn voor zijn totale opvoeding, zoals liefde, sociale betrokkenheid, discipline, empatische gevoelens voor de ander, eigen verantwoordelijkheid en voor je medemens, emotionele evenwichtigheid, sociale vaardigheden, spirituele ontwikkeling, lokale en universele normen en waarden om in welke gemeenschap dan ook te kunnen functioneren.

Waar het het kind schort aan deze vorming, groeit hij op zonder een sociaal en moreel geweten, zonder een gevoel voor correct gedrag, zonder eigenwaarde en respect voor de ander, enzovoort. In feite is dit de potentiële misdadiger die zijn slachtoffer toetakelt en zelfs vermoordt wanneer hij hem berooft of zijn huis binnendringt, zonder daarbij enige spijt en medelijden te tonen. Want de hele wereld is zijn vijand geworden; iedereen is een potentiële vijand, en daarom wordt het slachtoffer de vader die hij nooit heeft gekend, of degene die zich aan hem heeft vergrepen of zijn moeder heeft mishandeld en tegen wie hij al zijn haat en frustratie richt.

Een één ouder-gezin is niet noodzakelijkerwijs een disfunctionerend gezin. Er zijn zeer doortastende moeders, die ondanks zeer moeilijke omstandigheden toch nog in staat zijn het weinige geduld dat ze nog hebben aan te wenden om hun kinderen voldoende aandacht te geven. Zulke moeders verdienen onze waardering.

De alleenstaande moeder, die in onze gemeenschap altijd al een groot percentage bedroeg, kon vroeger op steun van de buurtgenoten of van oma rekenen. Dit is nu veranderd en hun aantal neemt steeds meer toe door het onverantwoordelijke gedrag van veel mannen. Het volgende voorbeeld is illustratief (Ik citeer een van mijn oud-leerlingen): “Waarom zou ik mijn leven nog moeilijker maken door een man in huis te nemen? Trouwens, als ik perse een man nodig heb mag hij langskomen, maar bij zijn moeder gaan slapen en eten en daar zijn vuile was doen. Dit is mijn huis, mijn leven, mijn kind en hij heeft er niks mee te maken!”

Deze mannen lopen de kans dat zij een stuk speelgoed worden van de vrouw, indien zij doorgaan met kinderen verwekken als loslopende straathonden.

We komen derhalve tot de conclusie dat het hedendaagse gezin niet in staat is, of veel minder in staat, hun kinderen een aanvullende vorming te geven naast wat de school hun biedt, waarvan altijd werd aangenomen dat dit wel kon. Maar de werkelijkheid is anders, en niet alleen vanwege de reeds genoemde redenen, maar ook door de veel hogere eisen die de hedendaagse maatschappij stelt aan de kennis en vaardigheden, gedrag en attitude van het individu dan het doorsnee-gezin het kind kan aanbieden, terwijl de televisie, Facebook en Twitter en dergelijke een monumentale verslaving zijn geworden voor zowel ouders als kinderen, waardoor er nog minder tijd overblijft voor contact. Het kernprobleem is, hoe deze moderne middelen aan te wenden ten behoeve van een doelmatige vorming van onze kinderen!

Het volgende artikel behandelt het gedrag van het kind op school, hoe ermee om te gaan en hoe het gezin bij te staan.

Joseph ‘Jopi’ Hart (ex-leerkracht en docent Engels, ex-functionaris RKCS & Otrobandista). Voor commentaar en suggesties: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien. , omdat wij het samen moeten aanpakken.