Het kind uit een disfunctionerend gezin vertoont problematisch gedrag op school. Hij is het product van een gemankeerde opvoeding, zodat hij geen adequate sociaal-psychologische structuur heeft om naar behoren te functioneren in een omgeving waar discipline en sociale vaardigheden essentieel zijn. In de meeste gevallen maakt zo’n kind de school niet af en veroorzaakt hij ook veel problemen door zijn agressief gedrag. Bovendien krijgt de school geen medewerking van de ouders, die veelal het kind verdedigen in plaats van correctief op te treden. Dit is typerend voor ouders die meestal uit een soortgelijk gezin komen, hetgeen een indicatie is dat dit probleem voort blijft duren indien er geen maatregelen worden genomen.

Het percentage kinderen tussen 14 en 19 jaar dat de school niet afmaakt is 37,9 procent en groeiende! Dit is meer dan een derde van deze jonge mensen in deze leeftijdgroep!

En zij op hun beurt krijgen kinderen, waardoor het aantal drop-outs zonder een emotionele, sociale, spirituele vorming en zonder burgerzin enzovoort zal blijven toenemen. Dit is een verschrikkelijke nachtmerrie voor onze toekomst! Trinidad en Tobago maken dit nu mee.

Het acute probleem is nu dat deze jonge drop-outs geen enkel vak beheersen, gedemotiveerd zijn, geen initiatief nemen om te studeren, en waarvan sommigen inmiddels een verslavingsprobleem hebben. Als ze aan hun lot worden overgelaten zullen ze op den duur in het criminele circuit terechtkomen. (God zij dank is er een particulier initiatief voor deze jongelui: www.cristophermiddelhof.com - telefoonnummer 510-0460.)

Het is daarom uitermate urgent deze drop-outs tweede kans-onderwijs te bieden, maar met de nadruk op een ‘holistische’ vorming. Dit houdt in zowel een academische vorming als vakonderwijs en, nog belangrijker, een vorming die de volgende aspecten aan de orde stelt: burgerzin, sociale en emotionele vaardigheden, eigen verantwoordelijkheid en jegens de ander, empathie, normen en waarden die verankerd liggen in onze cultuur, zodat deze jongeren omgevormd kunnen worden tot evenwichtige mensen met een aanvaardbaar gedragspatroon.

Op deze wijze krijgen deze jonge mensen een tweede kans om productieve burgers te worden die een bijdrage leveren aan hun gemeenschap, in plaats dat de gemeenschap meer kosten maakt voor meer gevangenissen, meer politie op straat, enzovoort.

Door de mogelijkheid te scheppen om stage te lopen, wordt hun de kans geboden straks een baan te krijgen bij deze bedrijven.

Er zijn thans veel instellingen die allerlei cursussen en schoolprogramma’s aanbieden, zoals vsbo en sbo, in diverse specialiteiten. Deze jongelui, die geen enkele vakbekwaamheid hebben, krijgen dan toch de kans om te studeren en op deze wijze invulling te geven aan hun leven. De programma’s van deze leerinstellingen kunnen uitgebreid worden met de eerder vermelde holistische aspecten. Hiermee scheppen we een positieve mentaliteit en wordt er werk aangeboden, waardoor onze productiviteit wordt verhoogd, terwijl de negatieve criminele ontwikkeling wordt verminderd.

Maar er moet ook een oplossing komen voor de disfunctionele gezinnen, die problematische kinderen produceren. Zolang ze niet geholpen worden zal hun aantal blijven toenemen. Deze gezinnen moet daarom een vorm van controle en hulp aangeboden worden door hen financieel bij te staan en te helpen met behuizing; steun te verlenen bij de opvoeding van hun kinderen door de ouders te dwingen bijscholing en holistische vorming te volgen en door de kinderen in deze gezinnen aanvullende vorming te bieden.

Dit alles is erg moeilijk en zal veel geld kosten, maar uiteindelijk zal de hele gemeenschap erop vooruit gaan naargelang er minder disfunctionele mensen zijn.

De ouders kunnen gedwongen worden mee te doen door de uitbetaling van onderstand te verbinden aan deelname aan deze cursussen. De schoolgebouwen in de buurt kunnen hiervoor gebruikt worden, omdat ze toch leeg staan in de namiddag en ‘s avonds.

Een suggestie die ik in mijn roman ‘The Yard’ aandraag is dat we onze landhuizen kunnen gebruiken als centra voor bijscholing, waar gezinnen de weekeinden met elkaar doorbrengen onder professionele begeleiding, om hen te leren hoe met elkaar om te gaan op een fatsoenlijke en humane wijze, opdat hen sociale vaardigheden en correct gedrag bijgebracht worden.

Want als deze gezinnen niet geholpen worden, zullen zij nooit en te nimmer uit de put van asociaal, inhumaan en immoreel gedrag kunnen komen.

Er gaan zelfs stemmen op om instellingen die we vroeger kenden nieuw leven in te blazen, zoals Brakkeput en Scherpenheuvel, waar jongens met gedragsproblemen, of die van een ander eiland kwamen of wezen waren, werden opgevangen en een goede opvoeding kregen. Een grote meerderheid is goed terechtgekomen en zijn evenwichtige en productieve mannen in de gemeenschap geworden.

Ik hoor u al vragen: “Waar moet het geld vandaan komen?”

Dit is inderdaad een probleem. Het is een kwestie van prioriteiten stellen aan wat urgent en onmisbaar is voor de ontwikkeling van onze mensen, om zodoende een bijdrage te leveren aan een productieve gemeenschap die weet te concurreren om inkomen te garanderen. Bovendien, door te investeren in ons humaan kapitaal hebben we minder kosten aan politionele activiteiten, hechtenis, aan gezondheidszorg (wanneer het volk leert gezond te leven, meer aan sport te doen en gezond te eten als onderdeel van de holistische vorming), aan onderstand als er meer werkgelegenheid komt, en wanneer men leert hoe te investeren in eigen pensioen naast wat de overheid of de werkgever aanreikt.

Dit betekent dat onze bevolking meer gaat produceren, minder gaat kosten, meer belasting gaat betalen, omdat er meer productieve mensen zijn, zodat het mogelijk moet zijn de grote bedragen terug te betalen die nodig zijn om de vernieuwing in de vorming van ons volk te bekostigen.

Joseph ‘Jopi’ Hart: ex leerkracht, docent Engels, staffunctionaris bij RKCS, schrijver, Otrobandista. Voor commentaar, suggesties en steun: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien. , omdat wij het samen moeten klaren.