Toen ik in 1969 met mijn familie op Aruba aankwam voor de opening van het Holiday Inn hotel ging het gesprek van de dag over het net daarvoor geopende Sheraton Hotel (het huidige Riu). Hoe was het toch mogelijk dat het hotel aan de oceaankant een lange, hoge muur was? In een resort hotel zijn daar juist de dure kamers en suites met zee-uitzicht die een fantastisch mooi uitzicht op deze mooie, heldere, blauwe zee hebben! Wel, het bleek dat de architecten van Sheraton dachten dat Aruba, het klonk voor hun net zoiets als Albuquerque, in New Mexico of Texas lag. Toen de opdracht binnenkwam voor een hotel op Aruba werd een kant-en-klaar standaard model van Sheraton voor die regio uit de la gehaald en dat werd het Sheraton Aruba met een grote, hoge muur aan de kant van de zee! De les die we daarvan hadden moeten leren is dat we zelf heel pro-actief goed over onze toekomst moeten waken en dat niet uit handen kunnen geven, vooral niet aan multinationals waarvan de eigenaren onbekenden op de beurs zijn en de corporate managers bijna jaarlijks andere gezichten en namen hebben.

Bermuda is een schoolvoorbeeld van een succesvol eiland waar de overheid alles vast in de hand houdt. Ontwikkelaars mogen ontwikkelen maar moeten dat binnen een heel uitgebreid pakket van eisen van de overheid doen. Waar ook eisen aan de architectuur bijhoren. Op Aruba heeft die wijsheid altijd ontbroken, alles wordt aan projectontwikkelaars overgelaten en alles mag. Vandaar de door lelijkheid niet te verkopen Acqua condominiums, mislukte condominium- projecten, het stilgelegde Mar Azul project, het ongezellige Palm Beach Plaza, de derde vleugel van de Holiday Inn, dermate goedkoop in elkaar gegooid dat het al jaren niet meer als hotel gebruikt kan worden, de Aruba Racquet Club met een zwembad op de verkeerde plaats, Morgan’s Island waterpark, en zo kunnen we doorgaan met een lange lijst van projecten en gebouwen waar de overheid maar klakkeloos goedkeuring aangaf en die regelrechte missers zijn terwijl het aanwinsten voor ons toerisme hadden moeten zijn. Het zijn allemaal gemiste kansen om Aruba gezellig en attractief te maken. Het was toch aan de plannen al te zien dat het Acqua project zo verschrikkelijk lelijk is en dat de appartementen dermate klein zijn en zulke lage plafonds hebben dat geen mens er wil wonen. Nu zitten we ermee. Kon niemand de Riu organisatie verplichten een fatsoenlijke parkeerplaats te bouwen aan de overkant van de boulevard zoals destijds Hyatt dat deed? Kennelijk mogen bij Riu de auto’s aan de overkant maar schots en scheef geparkeerd worden ten koste van de natuur en het landschap.

Hoe had Aruba er wel kunnen uitzien en hoe hadden deze missers een mooie aanwinst voor Aruba en voor de toeristen kunnen zijn? Laten we beginnen met het Mar Azul Mall & Condominium project: Een schitterende locatie, de appartementen hebben een fantastisch mooi uitzicht op zee maar het appartementengebouw heeft een veel mooiere ingang nodig en het hele winkelgebeuren heeft een betere toegang nodig. Het hele gebied van Mar Azul en het Port of Call winkelcentrum leent zich uitstekend voor de creatie van een Amsterdams Leidse- of Rembrandtplein. Geef het de naam Rembrandtplein, betrek er een Amsterdamse architect bij en ontwikkel het hele gebied met gezellige straatjes, aparte winkeltjes en cafeetjes zoals het oergezellige, Amsterdam’s aandoende Cigar Café Ruba Reggae in de Werfstraat van Port of Call. Van het hele gebied daar kan iets unieks gemaakt worden dat internationale bekendheid kan krijgen, dat kan bijdragen aan Aruba’s bekendheid, waar toeristen op afkomen. Aruba moet veel gezelliger gemaakt worden en de gezelligheid moet ook een belangrijk deel worden van Aruba’s reputatie, van Aruba’s merk. Maar de overheid blijft liever stil en laat Mar Azul maar liggen. Wat een reclame voor Aruba!